தருணம்

துயரைச் சுமக்கும் மரம்

2011-11-09T08:21:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

நூறாவது இரவையும்

சுமந்திருக்கிறது இந்த மரம்

அதிதிகளின் தோரணையுடன்

மலைகளில் வழியும் ஒளித்திரவத்தைப் பருகியபடி

பொழுதுகள் போதை கொள்கின்றன

நானோ

குருவிகளின் அலகுகளில் தொங்கித் திரிகிறேன்

வீனான மனப்பிராந்தியுடன்

சாமங்களுடன் தர்க்கம் புரிந்தபடி

மிதக்கும் காற்றின் சலனத்தை

கலகங்களாக வரைகிறேன் சுவர்களில்

சாவகாசமாக அமரும் பொழுதுகளில்

இரவைச் சுருட்டியெடுத்து ஈனத்துடன்

பகலிடம் கையளிக்கின்றேன்

நட்சத்திரங்களின் ஆயுள் ரேகைகளை

நெடுந் தொலைவுகளின் பாதைகளாக்கி

இரவுக்கும் பகலுக்குமிடையில் தாவியபடியிருக்கிறேன்

வானத்திடம் வருவதற்கிடையில்

என் வம்சச் சூத்திரம் நிலைமாறுகிறது

காற்றும் கரையழித்து உட்திரும்பும் கடலும்

மாயத்தனங்களுடன் ஊமையாகின்றன

சாயம் வெளிறிய இரவு

பகலின் சூனியச் சாலையில் ஒளிக்கிறது

இரவினை அருந்திய பகலிடமிருந்து

தப்பிக்கும் நுட்பங்களை அறியாது

சதுரங்கத்தில் தோற்ற அரசானாக

பாதாள விளிம்புகளில் தள்ளாடுகின்றேன்

எனக்கான நூற்றியோராவது இரவையும்

இந்த மரமே சுமக்கின்றது

துரத்தும் நிழல்களின் உக்கிரம் - சித்தாந்தன் கவிதைகள்

2011-11-01T10:59:00.000-07:00

கருணாகரன்

‘காலையின் ஒலிகளை
கவிதைகளாய் என்னிடம் விட்டுப்போகும்
பறவைகளுக்குத் தெரிவதில்லை
மாலைச் சூரியனின் அந்திம ஒளியில்
எனது மாபெருங் கவிதைகளிலும்
குருதி படிந்து போவதை.’

(செத்தவனின் பிம்பமான நான்)

‘தெரு மரங்கள்
சவத்துணி போர்த்தியுள்ளன
இரவுகள்
நாய்களின் குரல்வழி அவலமுறுகின்றன.’

(மூடுண்ட நகரத்தில் வாழ்பவனின் நாட்குறிப்பு)

‘ஒரு கத்தியிலோ
உடைந்த கண்ணாடித்துண்டுகளிலோ
சவரம் செய்து வீசிய பிளேட்டுகளிலோ
வெட்டியெறிந்த நகத்துண்டுகளிலோ
எல்லாவற்றிலும்
ஒட்டியிருக்கிறது மரணத்தின் நெடி’

(சொற்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் மரணம்)

‘மகா ஜனங்கள் அழுதார்கள்
அரசனின்
தூசி படர்ந்த சப்பாத்துக்களின் கீழே
ஆயிரமாயிரம் கபாலங்கள்’

(மகா ஜனங்களின் அழுகை அல்லது அரசர்களின் காலம்)

சித்தாந்தனின் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுதியான ‘துரத்தும் நிழல்களின் யுகம்’ நூலில் இடம்பெற்றுள்ள கவிதைகள் சிலவற்றில் உள்ள அடிகள் இவை. முப்பது கவிதைகளையுடைய இந்த நூலில் பெரும்பாலானவையும் யுத்தக் கவிதைகள் அல்லது யுத்தம் பற்றிய கவிதைகள். அல்லது சித்தாந்தனின் வாழ்க்கைக் கவிதைகளாகவேயுள்ளன. இந்தக் கவிதைகளிலுள்ள பெரும்பாலான அடிகளிலும் யுத்தத்தின் உக்கிரம், சனங்களின் அவலம், இரத்தத்தின் நெடில், வாழ்க்கையின் இழப்பு, அச்சத்தின் பயங்கரம், காலத்தின் துயர் ஆகியனவே இருக்கின்றன. ஆகவே இது ஒரு யுத்தக் கவிதைகளின் தொகுதியாகவே நமது மனதில் பதிவாகின்றது.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட பெரும்பாலான ஈழக்கவிதைகள் விடுதலை வேட்கையையும், அந்த வேட்கையுடனான போராட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தியிருந்தன. ஆனால் இப்போது எழுதப்படும் கவிதைகள் யுத்தத்தின் கொடுமையை, யுத்தத்தின்hல் பாதிகக்கப்பட்ட சனங்களின் அவலத்தை, யுத்தப் பிரபுக்களின் பயங்கர யுகத்தைப் பேசுபவனவாக உள்ளன. இது நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய விடயம். குhலம் எப்படி உருத்திரிந்திருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சியமாக இந்தக் கால வெளியின்; படைப்புகளே இருக்கின்றன. கடந்த முப்பதாண்டு கால ஈழ அரசியற் செயற்பாடுகளின் தீவிரம் தவிர்க்க முடியாமல், எல்லாத் தளங்களிலும் எல்லா அம்சங்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இந்த அரசியல் சாதாரணமானதாக இருக்கவில்லை என்பதே இதன் பொருள்.

கடந்த முப்பதாண்டு கால அரசியல் என்பது (1980-2010 வரையுமானது) யுத்த அரசியல் அல்லது ஆயுதந்தாங்கிய அரசியல், பயங்கரவாத அரசியல் அல்லது ஜனநாயக மறுப்பு அரசியலாகவே இருந்துள்ளது. ஆனால் இதைச் சனங்கள் விரும்பவும் இல்லை: எதிர்பார்க்கவும் இல்லை: ஏற்கவுமில்லை. ஆனால் இதை எதிர்க்க முடியாமல் எதிர்க்க திராணியற்ற நிலையில் அவர்கள் திணறினர். ஆப்படி அவர்கள் ஆக்கப்பட்டிருந்தனர்.

சித்தாந்தனின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் இந்தப் பின் புலத்தையே, இந்த உண்மைகளையே சொல்கின்றன. குறிப்பாக அதிகாரத்திற்கெதிரான குரலாக, அதிகாரச் சூழலில் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாமலும் அதேவேளை அது தொடர்பான எச்சரிக்கையோடடும் உள்ள நிலைமையில் இந்தக் கவிதைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. எனவே இவை தவிர்க்க முடியாமல் தீவிர அரசியற் கவிதைகளாகவே இருக்கின்றன. இந்தத் தீவிரம் என்பது சீரியஸ் என்ற அர்த்தத்தையுடையது.

சித்ததாந்தனின் கவிதைகளிலுள்ள முக்கிய அம்சம் அல்லது சிறப் பென்பது அவரின் வெளிப்பாடாகும். வஸீகரமான மொழிதல், மொழியைக் கையாழ்வதிலுள்ள ஆற்றல், நுட்பமான சித்திப்புக்கள், தீவிரத் தன்மை கொள்ளும் கொந்தளிப்பு இந்த மாதிரியான வெளிப்பாட்டாற்றல் நமது சூழலில் இரண்டு கவிஞர்களிடம் இருக்கின்றன. ஒன்று சித்தாந்தனிடம் இன்னொன்று எஸ்போஸ் என்ற சந்திரபோஸ் சுதாகரிடம் இதைத் தவிர்த்து இன்னொருவரை அடையாளங் காணுவதெனில் அது தானா விஷ்ணு எனலாம் (தானா விஷ்ணுவின் அண்மைய கவிதைகள்)

முக்கியமாக இவர்கள் அதிகாரத்திற்கு ஏதிரானவர்கள். அதிகாரமே இவர்களுக்குப் பிரச்சினை. அதுவும் சகிக்க முடியாப் பிரச்சினை. எனவே அந்தப் பிரச்சினை உருவாக்கும் சினத்திலிருந்து அந்தச் சினம் உண்டாக்கும் கொந்தளிப்பிலிருந்தே இவர்களுடைய கவிதைகள் உருவாகின்றன.அவ்வாறு உருவாகும் கவிதைகளுக்கான மொழியும்கூட அந்தச் சூழலின், அந்த நிலைமைகளின் மொழிதான்.

நெருக்கடிக் காலத்தின் மொழிக்கு எப்போதும் கடும் வீச்சும் சூடும் இருக்கும். தமிழகத்தில் இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் ஆத்மாநாம், சிரியாவில் நிஸாக் கப்பானி, பலஸ்தினத்தில் மஹ்முத் தர்வீஸ், றிஷீட் ஹுசைன், சமீஹ் அல்காசிம் போன்ற பலர் இன்னும் ஆபிரிக்காவில் கேபிரியேல் ஒகாரா, டேவிட் டியோப், கிறிஸ்தோபர் ஒகிக்போ, செங்கோர், க்வெஸிப்றூ, டெனிஸ்ப் நூற்றஸ் என்று பல அடையாளங்களுண்டு.

சித்தாந்தன் தன்னுடைய காலத்திலன் பயங்கரங்களையும் அவலங்களையும் அச்சுறுத்தல்களையும் சொல்கிறார். ஓன்று இவை குறித்த வெளிப்பாடு, அடுத்தது இவற்றுக்கான எதிர்வினை. ஆகவே பயங்கர நிலை, துயரம், அச்சுறுத்தல்கள் பற்றிய பதிவாகவும் இவற்றுக்கெதிரான எதிர்ப்புக் குரலாகவும் இந்தக் கவிதைகள் இருக்கின்றன.

‘எங்கள் தெருக்களில் குழந்தைகளைக்
காணவில்லை
குழந்தைகளின் கனவுகளை மிதித்துக் கொண்டு
இராணுவ வாகனங்கள் செல்கின்றன’

(தெருக்களை இழந்த குழந்தைகளின் துயர்)

இது ஒரு சூழ்நிலையின் பதிவு. உண்மை யதார்த்தம் இந்தக் கவிதை இந்தச் சூழலை

‘குழந்தைகளின் உலகங்களின் அற்புதங்களை
ஆயுதங்கள் தின்னத் தொடங்கிவிட்டன’

என மேலும் விவரித்துச் செல்லும் இந்தக் கவிதை சிறுவர்களின் உலகம் பறிக்கப்பட்டதை - சிதைக்கப்பட்டதை வெளிப்படுத்துகின்றது. எளிமையாக

‘சுண்டல்காரன் வெறுமனே கூவித்திரிகிறான்
‘ஐஸ்பழவான்கள் தரிக்காது செல்கின்றன
தெருநாய்கள் அச்சமற்றுத் திரிகின்றன
லான்மாஸ்ரர்களைத் துரத்திச் சென்று ஏற எவருமில்லை
……………………………….
இராணுவ வாகனங்களின் புகை
மரங்களில் இருளாய்ப் படிந்திருக்கின்றன’

என்கிறது இங்கே பெளிப்படையாக ஒரு முரண் தென்படுகின்றது. சிறுவர்கள் நடமாடுவதற்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கம் தெருவில் ஏனையவர்களினதும ஏனையவற்றினதும் நடமாட்டம் இருக்கிறது. வண்டிகள் ஓடுகின்றன, சுண்டல்க்காரன்,ஐஸ்பழ வியாபாரிகள் எல்லோரும் திரிகிறார்கள். ஆனால் சிறுவர்கள் இல்லை. இது முரண் அல்ல. இதுதான் உண்மை, யதார்த்தம் என்று சொன்னோமே அது.

‘விரைந்து செல்லும் இராணுவ வாகனங்களின்
இரைச்சல்களுக்கிடையில் கேட்கிறது
தன் குழந்தையை
இராணுவ வண்டிக்குக் காவு கொடுத்த
தாயின் ஒப்பாரி’

குழந்தைகள் தெருவுக்கு வர முடியாதபோது எப்படி நிகழும் தெருவில் இராணுவ வண்டியின் கீழ் நிகழும் மரணம்? துவிர இதற்கு முதல் அடிகள் இப்படி அமைகின்றன. ‘குழந்தைகளின் சுவடுகள் அழிந்த தெருக்களில் இராணுவத் தடங்கள் பெருகிக் கிடக்கின்றன’ என

ஆனாலும் சித்தாந்தனின் கவிதைகளின் வெளிப்பாட்டின் நவீனத்துவங்களைக் கொண்டு, நுண்ணம்சங்களையும் துலக்குகின்றன.

‘காலம்
ஒரு கனியாக வாய்க்கவில்லை நமக்கு
அழுகலின் மணம் எம் தூக்கத்தை விரட்டுகிறது
……………………………
ஒரு கனியை
எம்பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்க முடியுமானால்
ஆத்மார்த்தமான அந்தக் கணத்தில்
பறவைகளுக்கு மேலும் ஒரு சோடிச் சிறகுகளைப்
பரிசளித்த மகிழ்வில் திளைப்போம்’

(மூடுண்ட நகரத்தில் வாழ்பவனின் நாட்குறிப்பு)

இப்படிக் கவித்துவங்கள் கூடிவரும் இடங்கள் அதிகம். நம் காலத்தின் முக்கியமான கவிஞர்களில்_ கவியாளுமைகளில் சித்தாந்தன் முக்கியமானவர். அவர் இப்படி முதன்மை அடைவது அவருடைய வெளிப்பாட்டினாலும், அவர் கொண்டிருக்கும் கலக மனத்தினாலுமே. குறிப்பாக சனங்களின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பதே சித்தாந்தனின் சிறப்பு. அதுவே அவருடைய அடையாளம். சனங்களில் ஒருவராக இருப்பதன் மூலம் இந்த அடையாளமும் இந்த அடையாளத்திற்குரிய மனநிலையும் அவரை வந்தடைகின்றன.

இல்லையென்றால்,

‘எல்லப் பாதைகளும் திருப்பங்களில் முடிகின்றன
ஓப்பாரிகளும் விசும்பல்களும்
ஓலங்களினாலுமான நகரத்தில்
வெறும் பிரார்த்தனைகளுடன் வாழுகின்றோம்’
(கடவுளரின் நகரங்களில் வாழுதல்)

என்று எப்படி எழுத முடியும்.

சித்தாந்தன் எந்தத் தரப்பையும் ஆதரிக்கவுமில்லை, நியாயப்படுத்தவுமில்லை. அவர் நம்பிக்கை கொள்வதற்கு எந்தச் சமிக்ஞைகளும் தெரியவுமில்லை. ஆனால் வாழ்க்கை நம்பிக்கையற்று இருக்கவும் முடியாது. அவருடைய நம்பிக்கைகள் சகமனிதர்களிடம் வரலாற்றிடமுமே இருக்கின்றன. இதே வேளை சனங்கள் தங்களுக்கு முன்னே எழுகின்ற விம்பங்களால் கவரப்படுவதையும் அந்தப் பிம்பங்களாலேயே மக்கள் பலியாவதையும் சுட்டி எச்சரிக்கின்றார்.

‘மகா ஜனங்கள்
வார்த்தைகளை நம்பப் பழகிவிட்டார்கள்
தெருக்களில் அலைகின்றன
எல்லா நாட்களிலும் நம்பிக்கையூட்டலுக்குரிய
வார்த்தைகள்
அனோஜ்
வார்த்தைகளை நம்பாதே’

(மகா ஜனங்களின் அழுகை அல்லது அரசர்களின் காலம்)

‘வேண்டாம்
கொடும் இரவுகளில் புனையப்பட்ட
பிணக்கதைகளில் இருந்து
ஒரு பூ பூக்குமென்றோ
அதன் நடனமிடும் விழிகளில்
சூரியன் உதிக்குமென்றோ
யாருமே நம்ப வேண்டாம்’

(புனைவுக் காலத்தினுள் அமிழ்ந்த உண்மை முகம்)

பொதுவாகச் சித்தாந்தனின் கவிதைகள் பொய்மைகள், புனைவுகள் குறித்த உலகத்தையிட்ட கசப்புடனும் அதையிட்ட எச்சரிக்கையுடனும் உள்ளதை உணர முடிகிறது. இதற்கு இந்தத் தொகுதியிலுள்ள முப்பது கவிதைகளில் எட்டு, ஒன்பது கவிதைகளின் தலைப்புக்கள் சாட்சி - கவிதைகளில் பெரும்பாலானவையும் ஆதாரம்.

கவிதைகளின் தலைப்புகள்...

1. பிடாரனின் திகைப்பூட்டும கனவுகளிலிருந்து நான் தப்பிச் செல்கின்றேன்.
2. இருளுக்குள் வதைபட்டுச் சிதைகிற ஒளி ஓவியம்.
3. புனிதத்தின் உன்னத இசையை வேட்டையாடும் நாய்.
4. பாம்புகள் உட்புகும் கனவு.
5. மெய்யுறங்கும் நாட்களின் கோடை.
6. புனைவுக் காலத்தினுள் அமிழ்ந்த உண்மை முகம்
7. நாக்குகளில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது தூண்டில்.
8. சொற்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் மரணம்.
9. மூடுண்ட நகரத்தில் வாழ்பவனின் நாட்குறிப்பு.

இதேவேளை இத்தகைய கவிதைகளுக்கு அப்பாலான பல நல்ல கவிதைகளும் இந்தத் தொகுதியிலுள்ளன.

பசியோடிருப்பவனின் அழைப்பு, தெய்வங்கள் எறிந்த கத்திகள். கை மறதியாய் எடுத்து வந்த மூக்குக் கண்ணாடி, நிகழ் கணத்தின் வலி, உரையாடலில் தவறிய சொற்கள், பாறைகளுக்கடியில் விழித்திருப்பவனின் இரவு போன்ற கவிதைகள் இந்த வகையில் சிறப்படைந்துள்ளன. குறிப்பாக உறவு, தன்னிலை உணர்தல் ஆகியவற்றில். இதில் ‘நிகழ்கணத்தின் வலி’ மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகளை நினைவுபடுத்தும் தன்மையுடையது.

‘பொம்மையுடனான சினேகிதம்
எம்மையும் பொம்iமைகளாக்கிவிட்டது
நாம் சிரித்தோம்
அது பொம்மையின் சிரிப்பு
நாம் அழுதோம்
அது பொம்மையின் அழுகை
நாம் கூத்தாடினோம்
அது பொம்மையின் களிப்பு
…………………………….
எமது அழுகையை
பொம்மைகளின் அழுகை என்றனர்
எமது இரத்தத்தை
பொம்மைகளின் இரத்தம் என்றனர்

கடைசியில் நாம்
பொம்மைகளாகவே இறந்துபோனோம்’

சித்தாந்தனின் மொழியிலிருந்தும் வெளிப்பாட்டு முறையிலிருந்தும் வேறுபட்டிருக்கும் கவிதையிது. சுpத்தாந்தனின் கவிதைகள் அவருடைய மொழியமைப்பினாலும் வெளிப்பாட்டு முறையினாலும் எபபோதும் தனித்துத் தெரிபவை. கவித்துவம் கூடிய கணங்களை உள்ளம்சமாகக் கொண்டவை.

‘மறுதலிப்பின் மறுநாழிகையில்
உடைந்து கிடந்தது பூச்சாடி’

(குரோதத்தின் கத்தியோடு நாம் பகிர்ந்து கொண்ட இரவு)

‘நானொரு பறவையை வரைந்தேன்
அது போராயுதமாயிற்று
அதன் நிழல் என் உறக்கங்களிலிருந்து
என்னைத் துரத்துகிறது
………………………………..
நிழல்களின் மௌனம் கொடியது
…………………………’

(துரத்தும் நிழல்களின் யுகம்)

‘திசைகளின் முரண்களிலிருந்து
ஈனத்தில் பிறப்பெடுக்கும் வனமிருகங்களின்
ஒழுங்கற்ற ஒலிக்குறிகளை
வாசித்தபடி புணரத்தொடங்கினோம்
……………………………..’

இவையே சித்தாந்தனின் அடையாளத்தை காட்டும் மொழிதல், ஆனால் தன்னுடைய முதற் தொகுதிக் கவிதைகளுக்கும் இரண்டாம் தொகுதிக் கவிதைகளுக்குமிடையில் அவரிடம் முதிர்வு உருவாகியுள்ளது. இந்த கவிதைகள் நிகழ்காலத்தைப் பேசுவனவாக இருக்கின்றபோதும் பொது வெளிப் பிரக்ஞையை அதிகம் கொண்டுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பாகும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் தனக்கான திசையினை அவர் கண்டுபிடித்துள்ளார் எனலாம். இந்தக் திசையில் இனித்தொடரும் பயணம் என்னவாக இருக்கும்? இந்தத் தொகுதியின் அட்டையினை றஸ்மி சிறப்பான முறையில் அமைத்துள்ளமை மேலும் நன்றாக உள்ளது.

மகள்

2011-10-18T08:40:00.000-07:00

(Multiple selerosis நோயால் வருந்தும் சபிதாவுக்கு)

மலையாள மூலம், ஆங்கிலத்தில்- k. சச்சிதானந்தன்

தமிழில்- சித்தாந்தன்

எனது முப்பது வயது மகளை

மீண்டும் ஆறுமாதக் குழந்தையாய்ப் பார்க்கின்றேன்

அவளை நீராட்டுகிறேன்.

முப்பது வருடத்து

துhசிகளையும் அழுக்குகளையும் கழுவுகின்றேன்.

அவள் இப்பொழுது

ஒளிவிடும் சிறிய ‘அமிச்சை’க் கவிதையாய்

சுவர்க்கத்தின் திரவமெனச் சுடருகிறாள்.

சிறிய துவாய்

காலத்தின் ஈரத்தால் நனைகிறது.

பீதோவன்

மேலான தன் மனிதக் கரங்களால்

யன்னல் கம்பிகளை

பியானோ இசைக் குறிப்புகளாக மாற்றுகின்றான்.

எனது மகள்

சிம்பொனி இசையிலிருந்து

தன் மென்மையான றோசாக் கரங்களால்

என்னைத் தழுவ எழுந்து வருகிறாள்.

வெளியே ‘பிஹாக்’ இசையாய் மழை

கிசோறி அமொன்கர்.

துண்டிக்கப்படும் உரையாடல்கள்

2011-10-09T08:59:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

செவிகளின் கூர்மை மங்கத்தொடங்கிய பிறகு

நீ கூவியழைக்கத் தொடங்கினாய்

இளஞ்சிவப்பு மலர்ச் செடிகளில்

கள்ளிமுட்கள் மலருகையில்

அதை அற்புதமென பறைசாற்றினாய்

இப்போதெல்லாம்

நகக்கணுக்களவு சுருங்கிய வார்த்தைகளோடு

எதிர்ப்படுகையில் புன்னகை மட்டும்

நிலாவிலிருந்து வடிகிறது ஒளியாய்

மமதையில் முறுக்கேறிய உனது சொற்களை

நகைத்திடமுடியாமலும்

புறங்கையால் விலக்கிடமுடியாமலும்

மணிக்கட்டின் கடிகாரம் மவுனமாய்க் கரைகிறது

எதையெதைச் சொல்லி உரித்தெறிய கணங்களை

அம்மணமாய் அலையும் சிறுவனின்

சலனமற்ற முகத்தை

பல தடவையும் பொருத்த வேண்டியிருக்கின்றது

எறும்புகளின் இரையாய்

என் சரீரத்தைத் தின்று மெல்லும்

இந்த யுகம் போகட்டும்

வேறென்ன

தோழமையின் நித்தியத்தை

பாசாங்காய் அறிவிக்கும் காலைகளின் ஆரவாரத்தை

‘சூ’ வெனத் துரத்தவியலாது

உள்ளங்கைகளிரண்டிலும் இரையும் கடல்கள்

மறுபாதி இதழ்-06

2011-10-04T09:36:00.000-07:00

கவிதைக்கான இதழ்

வைகாசி-ஆவணி 2011

கவிதைகள்

அ.கேதீஸ்வரன்

ந.சத்தியபாலன்

பா.அகிலன்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

எல்.வஸீம் அக்ரம்

யோகி

தானா விஷ்ணு

சி.ஜெயசங்கர்

மொழிக்கக் கவிதைகள்

கே. சச்சிதானந்தன்

-சித்தாந்தன்

சஜீவனி கஸ்துரி ஆரச்சி

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

பற்றோமா

- தானா விஷ்ணு

சர்வேஷ்வர் தயாள் சக்ஸெனா

-சோ.பத்மநாதன்

கட்டுரைகள்

மொழி கலையாகும் தருணங்கள்

-ந.சத்தியபாலன்

மறுபாதி இதழ்-05 ஒரு வாசகன் பார்வையில்

-சாந்தன்

எதற்காகக் கவிதை

-கருணாகரன்

பத்தி

திவ்வியா

பதிவுகள்

கவிதை அறிமுகமும் கலந்துரையாடலும்-ஒரு குறிப்பு

-பா.துவாரகன்

மறுபாதி இதழ் 05 வெளியீடும் உரையாடலும்

-தீபச்செல்வன்

புத்தக அறிமுகம்

அனுபவங்களின் அர்த்தங்களால் நிறையும் வெளி

ரவிக்குமாரின் “மழைமரம்” கவிதைத் தொகுப்பை முன்வைத்து

-சி.ரமேஷ்

எதிர்வினை

மொழி பெயர்ப்புப் பற்றி ஒரு மறுப்புரை

-சி.சிவசேகரம்

அஞ்சலி

ஏ.ஜி.எம் ஸதக்கா

அவசரம்

2011-09-29T10:33:00.000-07:00

அவசரக்காரர்களின் குறும்படம்

சித்தாந்தன்

ஈழத்துத் திரைப்படம் என்னும் தனியான அடையாளமிடல் இன்னும் பெயரளவில் மட்டுமே இருக்கின்றது. ஈழத்துப்படங்கள் என்று எடுக்கப்படுகின்ற படங்கள் பலவும் தென்னிந்திய தமிழ் சினமாவின் தாக்கத்துடனேயே வெளிவருகின்றன. அந்தளவிற்கு தென்னிந்தியப்படங்கள் செல்வாக்குச் செலுத்தியிருக்கின்றன. என்ற போதும் அவ்வப்போது ஈழத்து தமிழ் சினிமாவுக்கான எத்தன முயற்சிகள் பலவும் நடந்து வந்திருக்கின்றன. விடுதலைப்புலிகள் தமது நிதர்சனம் அமைப்பின் மூலமாக நல்ல பல நீளப்படங்களையும் குறும்படங்களையும் உருவாக்கியிருந்தார்கள். எனினும் அவற்றில் பலவும் அவர்களது தேவைகளின் பொருட்டாக எடுக்கப்பட்டன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஈழத்தைப் பொறுத்த வரையில் வெகுசன ஊடகங்கள் பலவும் இந்திய தமிழ் சினமாவின் வணிக நிலைப்பட்ட அம்சங்களை உள்வாங்குவதிலேயே தீவிரம் காட்டுகின்றன. வானொலிகளாயினும் சரி தொலைக்காட்சிகளாயினும் சரி இந்த வணிக மாயைக்குள் விழுந்தே கிடக்கின்றன.. செய்திகள் வாசிப்பதிலிருந்து நிகழ்ச்சி தயாரிப்புகள் வரை இந்த நிலைதான் தொடருகின்றது. தமக்கான தனித்தன்மையான அடையாளத்தை நிறுவியவர்கள் என்று சிலரைத்தான் குறிப்பிட முடியும். ஈழத்து தமிழ்ப்பாடல்கள் என்று தனியார் வானொலிகளில் போட்டிக்கு ஒலிபரப்பப்படும் பாடல்கள் எந்தளவிற்கு ஈழத்துக்கான அடையாளத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது கேள்விக்குரியதே. இந்த தனியார் வானொலிகள் பாடகர்களை இசையமைப்பாளர்களை ஊக்குவிக்கின்றோம் என்று கூறிக்கொண்டு மறைமுகமாக ஈழத்துக்கான பாடல், இசைமரபுகளைப் புறந்தள்ளியவாறிருக்கின்றன என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகும். தனித்தன்மையோடு வெளிவரும் பாடல்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காது அவற்றை பழைய மரபுப்பாடல்கள் என புறமொதுக்கும் நிலையும் காணப்படுகின்றது.

இத்தகைய பின்னணியில் தற்போதைய சூழ்நிலையில் நல்ல முயற்சிகள் சில முனைப்பாக நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. அண்மையில் 3யு அழஎநை என்ற அமைப்பு குறும்படப் போட்டி ஒன்றினை நடாத்தி பரிசில்களை வழங்கியிருந்தது. இதுவொரு பாராட்டத்தக்க முயற்சியாகும். அண்மைக்காலமாக இளைஞர்களிடம் குறும்படங்கள் பற்றிய பிரக்ஞை ஏற்பட்டுவருகின்றது. சிலர் நல்ல படங்கள் சிலதைத் தயாரித்திருக்கின்றனர்.

இன்று (29.09.2011) ‘அவசரம்’ என்ற குறும்படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இக்குறும்;பட அறிமுக விழா மாலை 4.30 மணிக்கு யாழ் கொசி உணவக மண்டபத்தில் நடை பெற்றது. இலக்கிய ஆர்வலர்களும் சினமா ஆர்வலர்களும் கலந்து கொண்டனர்.

இளைஞர்கள் சிலரின் முயற்சியினாலும் ஆர்வத்தினாலும் எடுக்கப்பட்ட படம் இதுவாகும். பல்வகையான குறைபாடுகளை இக் குறும்படம் கொண்டிருந்தாலும் அவர்களின் முயற்சி பெரிதும் பாராட்டுக்குரியது. காதலை முதன்மையாகக் கொண்டு இப்படம் தயாரிக்கப்பட்டாலும் இக்குறும்படம் சொல்லும் செய்தி கவனிக்கத்தக்கது.

வழமையான தமிழ்சினமாவினைப் போலவே, ஒரு இளைஞன் பெண்ணொருத்தியைக் கண்டு காதல் கொள்கின்றான். அவள்தான் தன் வாழ்வு என அலைகின்றான். தன் காதலை வெளிப்படுத்துகின்றான். அவள் மௌனமாகப் போய்விடுகின்றாள். பின்னர் அவளைக் கோயில் ஒன்றில் சந்தித்து தன் காதலை ஏற்குமாறு மீண்டும் கேட்கின்றான். அவள் அவனின் காதலை ஏற்றுக்கொண்டதன் அடையாளமாக பூ வினைக் கொடுக்கின்றாள். பின்னர் காதல் தொடர்கிறது. இடையில் ஒரு பாடலும் வருகின்றது. நல்ல வேளை தென்னிந்திய தமிழ் சினமாவைப் போல காதலனும் காதலியும் ஆட ஒரு கூட்டமும் சேர்ந்து ஆடவில்லை. மென்மையான பாடலாக அது இருக்கின்றது. பின்னர் ஒரு வில்லன் வருகின்றான். கதாநாயகனை எச்சரிப்பதோடு அவன் போய்விடுகின்றான. பிறகு காதலிக்கு லண்டன் மாப்பிள்ளையினை வீட்டார் பார்க்கின்றனர். இதனால் கதாநாயகியை நாயகன் வீட்டிலிருந்து கூட்டிவந்துவிடுகின்றான். நண்பர்கள் சேர்ந்து எங்கே தங்க வைப்பது என்று ஆராய்கின்றனர். கடைசியில் ஒரு நண்பன் தன் பாட்டியின் வீட்டினைப் பரிந்துரை செய்கின்றான். இதோடு ஒரு கட்டம் முடிந்து விடுகின்றது. அடுத்த கட்டத்தில் காதலி வீட்டில் குந்தியிருந்து அழுதபடியிருக்கின்றாள். கதாநாயகன் அவளை ஏசுகின்றான் அவளைத்திருமணம் செய்ததால் தன்னால் நண்பர்களுடன் சுத்த முடியவில்லை, தண்ணியடிக்க முடியவில்லை என்றும் விருப்பமில்லாவிட்டால் அவளை வீட்டைவிட்டு போகுமாறு கூறுகின்றான். புpன்னணியில் போத்தல்கள் உடைந்து நொருங்கும் சத்தம் கேட்கின்றது. படம் முடிகின்றது. இதுதான் அவசரம் குறும்படத்தின் கதை.

இக்குறும்படத்தை கஜதீபன் கதை திரைக்கதையை எழுதி இயக்கியிருக்கின்றார். அபிராமன் இசையமைத்திருக்கின்றார். சித்தார்த் கதாநாயகனாகவும் யாழினி கதாநாயகியாகவும் நடித்திருக்கின்றனர். அவர்களுடன் அச்சுதன், சிவா, சௌஜி, கெனெத், செந்தியன் போன்றோரும் நடித்திருக்கின்றனர்.

திரைக்கதையை பொறுத்தவரையில் பழகிப்போன கதைதான். ஏன்றாலும் முடிவில் சொல்லப்படும் செய்தி முகியமான ஒன்றாக இருக்கின்றது. காதலுக்கு அப்பால் அது குடும்ப வாழ்க்கை என்ற நிலைக்குவருகின்ற போது- அதிலும் இளம் வயதினர் அவசரத்தில் எடுக்கும் முடிவு எத்தகைய விளைவினை ஏற்படுத்தும் என்பதை இயக்குநர் சொல்லியிருக்கின்றார். முதற்படம் என்ற வகையில் பல குறைபாடுகளும் இடர்பாடுகளும் இருக்கின்ற போதும். இளைஞர்கள் இவ்வாறும் சிந்திக்கிறார்கள் என்ற வகையில் பாராட்டுக்குரியதாகப்படுகின்றது.

இசை அபிராமன் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும் சில தமிழ் சினமாப் படங்களின் பின்னணி இசைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக ‘ஆடுகளம்’ திரைப்படத்தின் பாடலின் இசையும் பின்னணி இசையும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. இதுவொரு குறைபாடாகவேபடுகின்றது. உரையாடல் மொழியும் பின்னணியில் கதைசொல்லப்படும் குரலும் சேர்க்கைத்தனமாக அமைந்திருக்கின்றன. ஒரு திரைப்படம் திரைமொழியையும் காட்சியமைவுகளையும் கொண்டமையும் போதே இயல்பானதாக அமையும் நிறைந்த உரையாடல்கள் சலிப்புத் தன்மையினையே ஏற்படுத்தும் என்பதை இயக்குநர் பரிந்து கொள்ள வேண்டும். குறைந்தபட்டசம் உரையாடல்களிலாவது கவனமெடுத்திருக்கலாம் என நினைக்கின்றேன்.

காட்சிகள் சில தத்ருவமாகப் படமாக்கப்பட்டுள்ளன. யாழ்ப்பாணத்தின் நில அமைவுகளும் தெருக்களும் வயல்களும் சில காட்சிகளில் கஜதீபன் அற்புதமாகப் பதிவு செய்திருக்கின்றார்.

எடிட்டிங்கிலும் கொஞ்சம் கவனம் எடுத்திருக்கலாம். அடுத்தடுத்து வரும் காட்சிகளுக்கிடையிலான இடைவெளி சரியான முறையில் பொருத்தப்படவில்லை. சில இடங்களில் துருத்திக் கொண்டு காட்சிகள் நிற்கின்றன.

அவசரம் குழுவினரே தங்களின் இத்தகைய குறைபாடுகளை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். இதனைத் தங்களின் கன்னி முயற்சி எனத் தெரிவிக்கின்றனர். தமது அடுத்தடுத்த முயற்சிகளில் இத்தகைய குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்ய முயற்சிப்பதாக அதன் இயக்குநர் கஜதீபன் அறிமுக நிகழ்வில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இக்குழுவினரிடமிருந்து இன்னும் எதிர்பார்க்கலாம் போலத் தோன்றுகின்றது.

சிதறுண்ட காலக் கடிகாரம்

2011-09-07T10:23:00.000-07:00

சிதறுண்ட காலக்கடிகாரம்

-தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகளின் தொகுப்பு-

அமரர் தங்கம்மா சரவணை நினைவு வெளியீடு,

புலோலி தென்மேற்கு, புலோலி.

முதற்பதிப்பு – 23.08.2011

தொகுப்பாளர் – சித்தாந்தன்

சி.ரமேஷ்

மருதம் கேதீஸ்

பதிப்புரிமை – தி.ஜீவரட்ணம்

தொடர்புக்கு – sroobanjeeva@ymail.com

siththanthan@gmail.com

தொகுப்பில் பங்களித்துள்ள கவிஞர்கள் -ந.சத்தியபாலன், பெண்ணியா, எஸ்போஸ், றஷ்மி, அபார், தானா விஷ்ணு, சித்தாந்தன், பஹீமா ஜஹான், ஒட்டமாவடி அறபாத், வினோதினி,நவாஸ் சௌபி, மைதிலி,அஜந்தகுமார், மருதம் கேதீஸ், கருணாகரன், அலறி, துவாரகன், மலரா, ரகுமான் ஏ.ஜமீல், பா.அகிலன், தீபச்செல்வன், அனார், கனக ரமேஷ், யாத்திரிகன், கோகுலராகவன், மலர்ச்செல்வன், முல்லை முஸ்ரிபா, தபின்,ஆழியாள், ரிஷான் ஷெரிப்.

சில வார்த்தைகள்

வாழ்வும் வாழ்பனுபவங்களுமே இலக்கியப்படைப்புக்களின் மையமாக எப்போதும் இருந்துவருகின்றன. ஈழத்தமிழர்கள் வாழ்க்கையின் முக்கியமான காலங்களைக் கடந்து கையறுநிலையில் நிற்கின்ற இந்தக் காலகட்டத்தில், கடந்த காலங்களின் மீதான மீள் உரையாடல்களும் மீள் வாசிப்பும் தேவைப்படுகின்றன. தமிழ் பேசும் சமூகங்களின் துயர்படிந்த வாழ்கையை அச் சமூகங்களிலிருந்து வந்த படைப்பாளிகள் பலரும் காத்திரமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். பல படைப்பாளிகளின் வெளிப்பாட்டு வடிவமாக கவிதையே இருக்கின்றது. கவிதைகள் பதிவு செய்த அளவுக்கு போர்க்கால வாழ்வை வேறு எந்த இலக்கியப்பிரதிகளும் வெளிடப்படுத்தவில்லை என்பது வெளிப்படை.

தமிழ் கவிதைகளின் தீவிரம் எண்பதுகளில் கூர்மையடைந்தது எனலாம். இனப்பிரச்சினையின் தாக்கம் இலக்கியப்படைப்புக்களிலும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்திருக்கின்றது. இதன் தொடர்ச்சியாகவே பின்வந்த காலகட்டத்துக் கவிதைகள் இருந்த போதிலும் கவிதையின் நவீன கூறுகளை அவை பெரிதும் உள்வாங்கியிருக்கின்றன எனலாம். புலப் பெயர்வுகள், இடப்பெயர்வுகள் என யுத்தத்தின் பல்வேறு அவலங்களும் இந்தத் தொடர்ச்சிக்கும் மாற்றத்திற்கும் காரணமாக அமைந்தது.

இரண்டாயிரமாம் ஆண்டுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட கவிதைகளின் தொகுப்பாகவே இக்கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவருகின்றது. இதில் பங்களித்துள்ள கவிஞர்கள் பலரும் தொண்ணூறுகளிலிருந்து அல்லது அதற்குப் பின்னரான காலப் பகுதியிலழருந்து எழுதி வருபவர்களாவர்.இத் தொகுதியிலுள்ள கவிதைகளில் அநேகமானவை யுத்தத்தின் வலியை, அது ஏற்படுத்தியிருக்கின்ற வடுக்களையே பேசுகின்றன. இன்னும் மனித மனங்களுக்குள் படர்ந்திருக்கும் மென்னுணர்வுகளின் தடங்களையும், கனவுகள், ஏக்கங்களையும் பேசுகின்றன. யுத்தம் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைச் சிதைத்திருக்கின்றது. மக்களை அலைவுறச் செய்திருக்கின்றது.கடந்த காலம் பற்றிய மீள் வாசிப்புக்கான எத்தன முயற்சியாகவே இத் தொகுப்பு தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மீள் வாசிப்பானது அனைத்து நிலைகளிலும் தொடர வேண்டும் என்பதே எமது விருப்பாகும். வலிகளில் இருந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ளவும் நிலையான சமாதான வாழ்வுக்கும் இத்தகைய மீள் வாசிப்பு உறுதுணையாக அமையுமென நம்புகின்றோம்.

இது ஒரு முழுமையான தொகுப்பல்ல என்பது வாசிக்கும் அனைவராலும் இனங்காணத்தக்கதே. பலருடைய கவிதைகள் தவறவிடப்பட்டிருக்கின்றன. தவறவிடப்பட்டவை தரமற்ற கவிதைகள் என்ற கணிப்பீட்டை நாங்கள் கொண்டிருக்கவில்லை. இத் தொகுப்பு அமரர் தங்கம்மா சரவணையின் நினைவாகவே அவரது குடும்பத்தினரால் வெளியிடப்படுகின்றது. கால அவகாசம் போதாமையும் வரையறுக்கப்பட்ட பக்கத்துக்குள்ளேயே செய்ய வேண்டி இருந்தமையுமே பல நல்ல கவிதைகள் தவிர்க்கப்படக் காரணமாக அமைந்து விட்டது என்பதனை வேதனையுடன் கூறிக் கொள்ள விரும்புகின்றோம். ஆயினும் பறிதொரு சந்தர்ப்பம் வாய்க்கப் பெறும்போது இன்னும் பல கவிஞர்களின் காத்திரமான கவிதைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு தொகுப்பாக இதனைக் கொண்டுவர முடியும். ஈழத்தின் நவீன தமிழ்க் கவிதையின் மொழிதலின் மாற்றங்களையும் வளர்ச்சி நிலையையும் இத் தொகுப்பு ஓரளவுக்கேனும் எடுத்துரைக்கும் என நம்புகின்றோம்.

இறந்தவர்களின் நினைவுகளுக்காக கல்வெட்டுக்கள் வெளியிடப்படும் எமது சமூகத்தில் அமரர் தங்கம்மா சரவணையின் குடும்பத்தினர் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை அவர் நினைவாக வெளியிட்டிருப்பது மிகவும் பாராட்டிற்குரியதே. அமரரின் குடும்பத்தினருக்கும் குறிப்பாக நண்பர் தி.ஜீவரட்ணம் அவர்களுக்கும் எமது மனமார்ந்த நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்ளுகின்றோம். மற்றும் இத்தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள கவிதைகளுக்காக அக்கவிஞர்களுக்கும். இத் தொகுப்பின் அட்டைப்படம் இணைய தளத்திலிருந்து பெறப்பட்டதாகும். அத்தளத்திற்கும், இதனை அச்சிட்ட அன்ரா அச்சகத்தினருக்கும் எமது நன்றிகள்.

இத்தொகுப்புப் பற்றிய அனைவரதும் கருத்துக்களையும் விமர்சனங்களையும் எதிர்பார்க்கின்றோம்.

-தொகுப்பாளர்கள்

20.08.2011

கவிஞர் ந.சத்தியபாலனுடன் ஒரு சந்திப்பு

2011-08-23T11:19:00.001-07:00

விமர்சனம் என்பது ஒரு படைப்புப் பற்றிய இன்னொரு படைப்பே

சந்திப்பு-தாமிரன்

கல்வியங்காட்டை வசிப்பிடமாகக் கொண்ட நடராஜா சத்தியபாலன் எண்பதுகளில் இருந்து கவிதை, சிறுகதை, மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபட்டு வருகின்றார். ஆங்கில ஆசிரியரான இவர் யுத்தகால வாழ்வு அனுபவங்களையும் வாழ்க்கை பற்றிய பல்வேறு தருணங்களையும் தன்னுடைய படைப்புக்களில் பிரதிபலிக்கின்றார். இவருடைய “இப்படியாயிற்று நூற்றியோராவது தடவையும்” கவிதைத் தொகுப்பு 2009 இல் வெளிவந்திருக்கிறது. சிறுகதை மற்றும் மொழிபெயர்ப்புக்களை தொகுத்து வெளியிடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுவருகிறார்.

இலக்கிய ஆர்வம் உங்களுக்கு ஏற்றபட ஏதுவாக எவை அமைந்தன?

நான் சிறுவயதிலிருந்தே வாசிப்புப் பழக்கம் உடையவனாக இருந்தேன். எங்கள் வீட்டிலும் அதனை ஊக்குவித்தார்கள். விளையாட்டுத்துறைசார்ந்த ஈடுபாடற்றவனாக நான் இருந்ததனால் எனது பெரும்பாலான பொழுதுகள் புத்தகங்கள் வாசிப்பதிலேயே கழிந்தன. பதினைந்து வயதிற்குப் பிறகு எழுதுவதில் எனக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டது. அதனை இனங்கண்டு ஊக்குவித்தவர்; எனது தமிழ் ஆசிரியர் திருமதி சண்முகராஜா. எனது எழுத்து நன்றாக இருக்கிறது என என்னைத் தூண்டியவர் அவர்தான். எனது முதலாவது சிறுகதை பி.எச்.அப்துல்ஹமீத் தொகுத்துவழங்கிய ஒலி மஞ்சரி நிகழ்ச்சியில் ஒலிபரப்பாகியது.

உங்களுடைய படைப்புக்களைப் படிக்கின்றபோது மென்னுணர்வு சார்ந்ததான அனுபவத்தையே பெற முடிகிறது.அநேகமானோரும் இவ்வாறுதான் கூறுகிறார்கள் இதற்கான அடிப்படை எதுவென அறிந்து கொள்ளலாமா?

நீங்கள் கூறுவது சரி. நான் மென்னுணர்வு கொண்டவன். ஏனக்கு ஒரு வரி ஞாபகமிருக்கிறது. நான் ஆசிரிய பயிற்சிக்கலாசாலையில் இருக்கின்றபோது எழுதிய கவிதை ஒன்றில் “புப்போல மனமிருந்தால் பெரிய துன்பம்” என்று எழுதியிருந்தேன். இப்போதும் அதை எனது நண்பி ஒருவர் குறிப்பிட்டு கதைப்பதுண்டு. எந்த ஒரு சிறியவிடையத்தாலும் தாக்கத்திற்கு உள்ளாகும் இயல்பு என்னிடத்தில் இருக்கிறது. அதை குறை என்று சொல்வதா என்றுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை. நீங்கள் குறிப்பிடுகின்றதுபோல புறத்தில் நிகழும் சம்பவங்கள் என்னை அதிகம் தாக்குவதுண்டு. அப்படி ஒரு சம்பவம்தான் ஜெயமோகனின் ஏழாவது உலகம் படித்துவிட்டு நான்கைந்து நாட்கள் தூங்காமல் சிரமப்பட்டிருக்கிறேன். அப்படியான ஒரு இயல்பு எனக்குள் இருந்ததுதான் நீங்கள் குறிப்பிட்ட மெல்லியல்பிற்கு காரணம் என நினைக்கிறேன்.

பொதுவாக ஈழக்கவிதைகள் யுத்தகாலத்தின் பிரச்சனைகள் பற்றியே அதிகம் பேசின. தற்போது யுத்தம் முடிந்துவிட்ட சூழலில் இதன் பின்னரான கவிதைகள் எவ்வாறு அமையப்போகின்றன. பொதுவாக ஈழக்கவிதைகளின் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சி எப்படி இருக்கும் என நினைக்கிறீர்கள்.?

யுத்தகாலம், யுத்தத்தின் பாதிப்புக்கள் என்றவாறு கவிதைகள் போக தற்போதும் அதன் தொடர்ச்சியையே அவதானிக்க முடிகிறது. யுத்தம் முடிந்துவிட்டாலும் கூட அதன் பாதிப்புக்கள், யுத்தத்தால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் தருகின்ற தாக்கங்கள், யுத்தத்தில் நாம் அனுபவித்த வாழ்க்கையின் வலிகள் பற்றி கவிதைகள் பேசும். யுத்தத்தின் பின்னர் அதனோடு தொடர்புபட்டதான பல்வேறு தாக்கங்களிற்கு மக்கள் உள்ளாகிறார்கள். சமூகச் சீரழிவுகள், பாலியல் சீரழிவுகள், கலாச்சாரச் சீரழிவுகள் வன்முறைகள் என பலவற்றை நாம் கேட்கின்றோம். யுத்தகாலத்தில் இல்லாதனவாக இவை காணப்படுகின்றன. அவையுத்தத்தின் விளைவோடு தொடர்புபட்டு வந்தவை. இவைகளைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டு கவிதைகள் தொடர்ந்து பேசும் என நினைக்கிறேன். வேறு விடையங்களும் கவிதைகளில் பேசப்படும் என நினைக்கிறேன். வேறு விடையங்கள் எனில் வாழ்க்கை பற்றிய தரிசனங்கள் பார்வவைகள் விருத்தியாக வேண்டிய சூழல் இருக்கிறது. இனி எழுதுகிறவர்களின் சிந்தனையைச் சார்ந்ததாக அவை அமையும் என நினைக்கிறேன்.

‘கவிதைகள் புரிவதில்லை’ என முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்.?

கவிதையைப் புரிந்துகொள்வது என்பதை நான் எப்படி கருதுகிறேன் என்றால் படைப்பாளன் எத்தகைய உட்தாக்கத்திற்கு உட்பட்டதன் விளைவாக அந்தக் கவிதையைப் படைத்திருப்பான் என்ற அனுபவத்துடனான புரிதலோடு அந்தக் கவிதையை நாம் விளங்க எத்தணிக்கவேண்டும். குறிப்பாக பாருங்கள் நகுலனுடைய ஒரு கவிதை “என்னுடையதென்று ஏதுமில்லை நான் உட்பட” அந்தக் கவிதை புரியவில்லை என்கிற சிந்தனை எங்கே நிற்கிறது என்பதை நாம் பார்க்கவேண்டும். கவிதை புரியவிலை என்று கூறுவதைவிட முதலில் புரிந்துகொள்ளுதல் என்றால் என்ன என்று நாம் பார்க்கவேண்டும். பா.அகிலன் சொல்லுவார் “கவிதையை விளங்கிக்கொள்வது என்பது பதவுரை கொள்வது அல்ல” என்று கவிதைக்கு ஒரு சொல்லைச் சொல்லி விளங்க வைப்பது அல்ல கவிதை. கவிதை ஒரு அனுபவம். என்னைப் பொறுத்தவரை கவிதையை விளங்கப்படுத்துவது என்பதே ஒரு பாவனைதான். ஓர் அனுபவத்தை முடிந்தவரை சொல்லிற்குள் கொண்டுவர முயற்சிக்கின்ற ஒரு எத்தனம்தான் கவிதை. இதைப் புரிந்துகொள்வது என்பது இன்னொருவர் பெறுகின்ற அனுபவம். பொதுவாக ஒருவருடைய கவிதையை வாசிக்கின்றபோது அவா; எதைக் கூறவந்தார் என்பதை நான் விளங்கிக்கொள்கின்றபோதே அதை அவர் கண்டு கொள்கின்றார். அவரும் நானும் அந்த உணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றோம். இவ்வாறு கவிதைகளை வாசிக்கின்றபோது அதைப்புரிந்துகொள்வது என்னவென்றால் அதன் அனுபவத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது. ஏந்த நிலையில் இருந்துகொண்டு அவர் சொன்னாரோ அதை அடையாளம் காணும்போதுதான் அந்தப் புரிதல் நிலவும். “அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியா” என்பதை வைத்துக்கொண்டு நாள் முழுக்கக் கதைக்கலாம். அது திருக்குறளின் பதவுரை அல்ல. அது வள்ளுவன் சொல்லிய அனுபவம் பற்றிய என்னுடைய அனுபவ வெளிப்பாடு.

பொதுவாக படைப்பாளியின் அனுபவத்தைத்தான் வாசகனும் பெறவேண்டும் என்று கூறப்படுகின்ற கருத்துப்பற்றி என்ன கூறுகிறீர்கள்?

படைப்பாளியின் அனுபவத்தை அச்சொட்டாக வாசகன் பெறமுடியாது. ஆனால் அதை அண்மிக்கமுடியும். அல்லாவிடின் அதை ஒத்த வேறு ஒரு அனுபவத்தைப் பெற முடியும். ஏனக்கு அந்த அனுபவம் வந்திருக்கிறது. நான் ஒரு குறிப்பிட்ட மனோநிலையில் ஒரு கவிதையைச் சொல்லியிருப்பேன் படிப்பவர் வேறு ஒரு நிலையில் இருந்துகொண்டு அதைப் புரிந்திருப்பார். என்னைவிட அவரது விளக்கம் நன்றாக இருக்கும். கவிதைக்கு பல்பரிமானத் தன்மை இருக்கிறது என்று கூறுவார்கள். பல்பரிமானத் தன்மைகொண்ட கவிதைகளின் புரிதல் என்பது அப்படிப்பட்டதுதான். அது ஒரு கோணத்தில் மட்டும் புரிந்துகொள்வதல்ல. மிகச்சிறந்த ஆழமான கவிதை பல்பரிமானத் தன்மையுடையதாக இருக்கும் என்பதுதான் உண்மை.

யுத்தம் முடிந்தபின் சில மூத்த எழுத்தாளர்கள் கூறிக்கொள்கிறார்கள் ‘போர்க்கால இலக்கியங்கள் தோற்றுப்போய்விட்டன’ என்று இதுபற்றி நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?

இலக்கியங்கள் தோற்பது, இலக்கியங்கள் வெற்றிபெறுவது என்பது குறிப்பிட்ட ஒரு வரைவிலக்கணத்துக்குள் அமைவதா என்பது எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. போர்க்கால அனுபவங்கள், அதன் வலிகள், துன்பங்கள் என்பவை எழுதினால் என்ன எழுதாவிட்டால் என்ன உண்மையானவை. போர்க்கால இலக்கியங்கள் தோற்றுப்போய்விட்டன என்று ஏகோபித்த முறையில் கூறிவிடுவது முற்றுமுடிவான விடையமாக இருக்க முடியாது. இலக்கியத்தின் வெற்றியை ஒரு நூலாக அல்லது படைப்பாக வைத்துப்பார்ப்பது அந்த இலக்கியத்தின் தன்மையைப் பொறுத்தது. போர்க்கால இலக்கியங்கள் என்று ஒரு வட்டத்துக்குள் எல்லா இலக்கியங்களையும் கொண்டுவந்துவிட்டு அவை தோற்றுப்போய்விட்டன என்று கூறுவது சட்டம்பித்தனமானது. இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

போரின் வெற்றி பற்றிப் பாடிய இலக்கியங்களின் நிலை?

போரின் வெற்றி பற்றிப் பாடினார்கள். வெல்லவேண்டும் என்று பாடினாH;கள், வென்றதைப் பாடினார்கள், போர் ஒரு வாழ்வைக் கொண்டு வரும் என்று பாடினார்கள் அந்தக் கனவு சிதைந்துபோய்விட்டது. அந்தக் கற்பனைகளும் எதிர்பார்ப்புக்களும் நிகழாது போய்விட்டது. அதை எப்படி இலக்கியத்தின் தோல்வியாக பார்ப்பது? இலக்கியப் படைப்பாக அவை தம்முடைய நிலையில் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன. இலக்கியம் தோற்றுவிட்டது என்று கூறுவதாயின் இலக்கியம் வெல்வது என்றால் என்ன? ஒரு படைப்பாளி அந்தக்காலத்தில் அனுபவித்ததும் கண்ட கனவுகளும் வாழ்ந்ததும் தோற்றுவிட்டதாக அH;த்தமில்லை.

இந்தியக் கவிஞர் ஒருவர், ஈழத்துக் கவிதைகளை ‘தீபாவளித்தின்பண்டங்கள்’ என்று கூறியதாக அறிந்திருந்தோம். இதுபற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?

மென்போக்காகக் கருத்துக் கூறுபவா;களை நான் கணக்கில் எடுப்பதில்லை. இந்தியக் கவிஞர்களில் ஈழத்துக் கவிதைபற்றி புரிதல் உள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள். அதேவேளை தூர தள்ளிநின்று ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவனின் கருத்தை உயர்தரமாணவன் விமார்சிப்பபோல கதைத்துவிட்டுப்போகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். அன்றிலிருந்து சிறந்த கவிதைகளை முன்வைக்கும் ஈழத்துக் கவிஞர்கள் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஆதலால் இத்தகையவர்களின் கருத்துக்களை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டிய அவசியமில்லை.

உங்களுடைய மொழிபெயா;ப்பு முயற்சிகள் பற்றிக் கூறுங்களேன்?

நான் ஆங்கில ஆசிரியன். தமிழ் ஈடுபாடு என்னை ஆங்கிலத்துக்குள்ளும் ஈடுபடுத்தியது. எனக்கு கற்பித்த ஆங்கில ஆசிரியர் மிஸ்ரர் றஹீம். மன்னாரைச் சேர்ந்தவர். அவர் காலமாகிவிட்டார். அவர்தான் எனக்கு ஆங்கில இலக்கியத்தின் ருசியைக் காட்டியவர். மனதை நெகிழ்த்தும் ஒருகவிதையை அவர் சொல்லும்போது கண்கள் கசியும். ஆங்கிலத்தில் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசையை அவர்தான் எனக்கு ஊட்டினார். அதனுடைய தொடர்ச்சியாக ஒருகட்டத்தில் கவிதைகளை மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினேன். நான் மொழிபெயர்த்து வெற்றிகரமாக அமைந்தது ஆன்ரணசிங்கவின் பிளீற்மேபி. மொழிபெயர்ப்பு பலசந்தர்ப்பங்களில் எனக்கு சந்தோசத்தைத் தருகிறது. அதேவேளை சிலசமயங்களில் சவாலாகவும் அமைந்துள்ளது. கவிதைகள் தவிர சிறுகதைகளும் மொழிபெயர்த்துள்ளேன்.

கவிதை மொழிபெயர்ப்பிற்கும் சிறுகதை மொழிபெயர்ப்பிற்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடு?

கவிதை மொழிபெயர்ப்பு கொஞ்சம் சிரமமான காரியம். கவிதையின் உள்ளிட்டைப் புரிந்துகொண்டு கவிஞன் எதைச் சொல்லவந்தான் என்பதை அடையாளம் கண்டுகொண்டு அவரது கருத்து சிதையாவண்ணம் ஒரு மொழிபெயர்ப்பைக் கொடுப்பதற்கு ஒரு உள்ளார்ந்த உழைப்பு தேவைப்படுகிறது. சிறுகதைக்கும் உள்ளரர்ந்த உழைப்பு தேவைப்படினும் அது பரந்த தளத்தில் அமைவதால் அதற்கு ஒரு அடிப்படையான மொழிபுரிதல் இருந்தால் போதும். அதைப் படைப்பாற்றலாகக் கொண்டுவரும்போது உயிர்த்துவம் கெடாமல் எழுதுவது சொந்த மொழியின் படைப்பாற்றலைப்பொறுத்தது.

சிறுகதையின் அண்மைக்காலப்போக்கில் மாறுதல் ஏற்பட்டிருக்கிறது அந்த மாற்றம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள். ?

மாற்றம் ஒன்றே மாற்றம் இல்லாதது என்று கூறுவார்கள். மாற்றங்கள் வரவேற்கக்கூடியது. நாங்கள் பழகிப்;போன தடத்திலேயே இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. இலக்கியம் அப்படி இருப்பதுமில்லை. நாம் ஆரம்பததில் படித்த கவிதைக்கும் தற்போதுள்ள கவிதைக்குமிடையில் மாற்றம் இருக்கிறது. அதுபோல சிறுகதையிலும் மாற்றம்வர சாத்தியம் இருக்கிறது. அதேநேரத்தில் புதிதாக வருகின்ற பின்நவீனத்துவத்தின் பெயரால் வருகின்ற எழுத்துக்கள் பற்றி விமர்சனங்களும் உண்டு வரவேற்புக்களும் உண்டு. ஒருவர் தனது மொழியில் தனக்கு கைவருகிற முறையினை ஒரு படைப்பிற்கு பயன்படுத்த முடியும் நவீன போக்கில் ஈடுபாடு காட்டும் ஒருவர் அந்த முறையில் சிறுகதையை ,கவிதையைப் படைத்துக்கொள்வதில் தவறில்லை. வரவேற்கப்படவேண்டியது. அதில் ஈடுபட முடியாதவர்கள் கடுமையாக விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்கள். ஒன்றைக் கூறலாம் புதிதாக வருகின்ற போக்கு வில்லங்கத்திற்கு வருமாயின் அது யோசிக்கப்படவேண்டியதுதான். சிலர் பாண்டித்துவத்தைக் காட்டுவதற்காக புதுமை எனும் பெயரில் செய்யும்போது கொஞ்சம் யோசிக்கவேண்டித்தான் இருக்கிறது. நான் நவீனத்துவத்தில் முயற்சிக்கவில்லை. என்னைப்பொறுத்தவரை பழகிப்போன முறையிலேயே அழகாகக் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

ஈழத்தில் படைப்புக்களின் தரத்திற்கு ஏற்ற விமா;சனம் இருக்Pறதா? படைப்பாளிகளை வெறுமனே தடவிக்கொடுப்பது போல பலரின் விமா;சனங்கள் இருப்பதாக உணரமுடிகிறதே?

விமர்சனங்கள் வெறுமனே தடவிக்கொடுப்பதாகவும் இருக்கக்கூடாது.அதேவேளை ஒரேயடியாக அடித்து விழுத்துவதுபோலவும் இருக்கக்கூடாது. விமர்சனம் என்பது ஒரு படைப்பு என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். ஒரு படைப்புப் பற்றிய இன்னொரு படைப்பாகத்தான் விமர்சனம் என்பது இருக்கும். நான் விமா;சனம் என்று ரசித்துப் படித்தபல விடையங்கள் இன்னொரு இலக்கியமாகத்தான் எனக்குப் பட்டிருக்கிறது. சில கவிதைகள் பற்றி விக்கிரமாதித்தியனின் கட்டுரைகள் படித்திருக்கிறேன். அவருடைய விமா;சனம் கவிதையில் காணப்படும் உச்சமான சிறப்புக்களை அழகாகச் சொல்லும். அதில் வரும் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி இவற்றைத் தவிர்த்தால் மிகச்சிறப்பாக இருக்கும் என முடிப்பார். அது ஒரு விதமான வகை என்று நினைக்கிறேன். அதேவேளை ஒரு படைப்பை விமர்சிப்பவர் ஒரேயடியாககப் புகழ்கிறார் என்றால் அது எழுதிய விதத்திலேயே விளங்கும் அது விமர்சனமா? புகழச்சியா? என்று. விமா;சனம் தேவையானது. ஆனால் நேர்மையானதாக இருக்கவேண்டும். காய்தல் உவத்தலற்று இலக்கியத்தின் மீதான விமர்சனமாக அமையவேண்டும். விமா;சனங்களைக் கண்டு ஒதுங்கிப்போய்விடவேண்டியதில்லை. எழுதுவதற்கு எழுத்;தாளனுக்கு எவ்வளவு உரிமை இருக்கிறதோ அவ்வளவு உரிமை வாசகன் விமா;சிப்பதற்கும் இருக்கிறது. வாசகன் ஒரு படைப்புப் பற்றிய தாக்கத்தை விதந்துரைக்கவும் முடியும் கண்டிக்கவும் முடியும்.

(இவ் நேர்காணல் “இருக்கிறம்“ இதழுக்காகச் செய்யப்பட்டது. அவ்விதழில் -22.08.2011- இதன் சுருக்கமான வடிவமே பிரசுரிக்கப்பட்டிருப்பதால் முழுமையான வடிவம் இங்கு பகிரப்படுகிறது)

கடல்வெளி

2011-08-21T10:08:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

தீரா அலையெழுப்புகிறது கடல்வெளி

சாத்தானும் கடவுளும்

அறியாத் தொலைவில் செல்கிறது

திசையற்றவர்களின் படகு

கடவுளே சாத்தானாகவும்

சாத்தானே கடவுளாகவும்

உருமாறிய தருணங்களை

அலையுமிழும் கடல்

அறிந்திருக்க நியாயமில்லை

தன் மடிநிறைந்திருக்கும்

குழந்தைகளை அது

அழைத்திருக்கவுமில்லை

அறியா முகங்ளை

அறியா தரையை

சென்றடையும் ஒரு நாளில்

அது தன் வயிற்றிலிருந்து

உதிர்க்கக் கூடும்

எண்ணற்ற பிணங்களை

சாத்தானோ கடவுளோ

கடலைத்தான் நம்பியிருக்கின்றனர்

கடலே சாத்தான்

கடலே கடவுள்

கடவுளும் சாத்தானும் உறங்கிய பின்னர்

கடலே காவு கொள்கிறது

கைவிடப்பட்டவர்களை

கடவுளோ சாத்தானோ

இல்லா பிரபஞ்ச வெளியை

கடல் வெளியே உட்கொள்ளும்

கவனம்

கடவுளும் சாத்தானும்

சபிக்கப்பட்டவர்களும்

மறுபாதி-கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்

2011-08-19T09:53:00.000-07:00

தாமதமும் சில விளக்கங்களும்

சித்தாந்தன்

‘மறுபாதி’-கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்- இது வரை ஐந்து இதழ்கள் வெளிவந்துள்ளன.ஐந்தாவது இதழ் ஆண்டுச் சிறப்பிதழாக கொண்டுவந்திருந்தோம்.

ஒரு இதழைத் தொடர்ந்து வெளிக் கொண்டுவருவதிலுள்ள அனைத்து நெருக்கடிகளையும் சந்தித்தோம். முதல் இரு இதழ்களிலும் இருந்த நிதி ரீதியிலான நெருக்கடியை மூன்றாவது இதழில் கடந்தோம். தொடர்ச்சியாக இதழைக் கொண்டுவரக்கூடியதாக இருந்தது. ஐந்தாவது இதழ் வேலை நடந்து கொண்டிருந்த போது நாம் பதிப்புச் செய்யும் அச்சகம் மூடப்பட்டது. இதனால் இதழை கொண்டுவருவதில் தாமதங்களைச் சந்தித்த போதும் அதனை வெளிக்கொணர்ந்தோம்.

‘மறுபாதி’யை நாம் கொண்டு வருவதற்கான பிரதான நோக்கம் நவீன கவிதை சார்ந்த உரையாடலை வரிந்த தளத்தில் நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதே. ஆயினும் அது முழுமையான அளவுக்கு சாத்தியமில்லாது போய்விட்டது. நேரிலே கவிதைகள் சம்மந்தமாகவும் இதழ் சம்மந்தமாகவும் விமர்சனம் செய்பவர்கள் அதனை எழுத்துவடிவாகத் தருவதில் பின்னடித்தார்கள். மூத்த படைப்பாளிகளில் பலரும் குறைகளைச் சொல்பவர்களாகவும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்பு சார்ந்து இதழில் பங்களிக்க மறுத்தனர். இந்தப் பின்னணியில் எம்மால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சித்து படைப்புக்களைத் திரட்டி இதழ்களைக் கொண்டுவந்தோம். பல படைப்பாளிகள் படைப்புக்களைத் தருவதாக கூறி காலங்கடத்தினார்கள். அவர்களுக்குத் தொலைபேசி எடுத்த பணமும் செலவிட்ட நேரமும் இன்னொரு இதழைக் கொண்டுவருவதற்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்கும் என நினைக்கின்றேன். ஐந்தாவது இதழ் மொழிபெயர்ப்புச் சிறப்பிதழாக வெளிவந்திருக்கின்றது. பல படைப்பாளிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு மொழி பெயர்ப்புக் கவிதைகளையும் மொழி பெயர்ப்பு சம்மந்தமான கட்டுரைகளையும் பெற்றோம். பலர் எமக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கினார்கள். சிலரிடம் படைப்புக்களுக்காக காத்திருக்க வேண்டியுமிருந்தது. ஆயினும் அவர்களின் பங்களிப்பு எமக்குப் பெரிதும் உதவியது.

உண்மையில் ‘மறுபாதி’யை கொண்டுவருவதில் எமக்கு எந்தவகையிலும் நிதிரீதியான பிரச்சினை இப்பொழுது இல்லை. படைப்புக்கள்தான் பிரச்சினையாக இருக்கின்றது. ஈழத்திலிருந்து வருகின்ற பிற இதழ்களைப் போல எம்மாலும் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டுவர முடியும். ஆனால் நாம் இதழின் காத்திரத்தையே முதன்மைப்படுத்துகின்றோம். கவிதை பற்றிய உரையாடலை ஓரளவுக்கேனும் செய்ய வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருக்கின்றோம். கவிதை எழுதும் அல்லது கவிதைசார்ந்த படைப்புக்களை எழுதும் அனைத்துப்; படைப்பாளிகளுக்கும் அவர்களின் படைப்பு வெளிவந்த இதழ்களை இலவசமாகவே அனுப்பி வருகின்றோம். இதனை அடிப்படை அறமாக நாங்கள் கருதுகின்றோம். உண்மையில் மறுபாதியின் விலை 30.00 ரூபாய் மட்டுமே ஆனால் இதழை பிற இடங்களுக்கு அனுப்பும் போது இதழின் விலையிலும் அதிகமான செலவுக்கே அனுப்புகின்றோம். ஆனால் இங்கிருந்து வெளிவரும் இதழ்கள் சில படைப்பாளிகளுக்குரிய இதழ்களை இலவசமாக கொடுப்பதில்லை. படைப்பையும் கொடுத்து படைப்பு வெளிவந்த இதழையும் பணத்துக்கே வாங்கி படிக்க வேண்டிய நிலைதானிருக்கின்றது. ஒரு படைப்பாளி படைப்பை எழுதுவதற்கும் அதனை சஞ்சிகைகளுக்கு அனுப்புவதற்கும் ஏற்படும் செலவை சஞ்சிகைகள் நடத்துவோர் சிலர் புரிந்து கொள்வதாகத் தெரியவில்லை. பல படைப்பாளிகள் எம்மோடு இது பற்றிக் கதைத்துக் குறைப்பட்டிருக்கின்றார்கள். நண்பர் யேசுராசா அவர்கள் ‘தெரிதல்’ என்ற இதழை நடத்திய போது அதில் எழுதுவோருக்கு பிரதியை இலவசமாக வழங்கியதோடு ஒரு தொகைப் பணத்தினையும் கொடுத்திருந்தார். இது எங்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக இருந்தது. ஆதலால் பணம் எங்களால் கொடுக்க முடியாதவிடத்தும் படைப்பாளிகளுக்குரிய இதழ்களை இலவசமாக அனுப்பினோம்.

மறுபாதியின் சிறப்பிதழ் வெளிவந்து ஒரு வருடமாகிவிட்டது. நண்பர்கள் பலரும் இதழின் தாமதம் பற்றிக் கேட்கின்றார்கள். அதற்கான பிரதான காரணம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போன்று படைப்புக்கள்தான். இங்கிருந்து எழுதுகின்ற கவிஞர்களில் சிலர் இங்கிருந்து வெளிவரும் இதழ்களுக்கு படைப்புக்களை அனுப்புவதில்லை. தமிழக, புலம் பெயர் சஞ்சிகைகளில் இவர்கள் தொடர்ச்சியாக எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார். அவர்களிடம் மீளமீளத் தொடர்புகொண்டு கேட்க வேண்டிய நிலையே இருக்கின்றது. அவர்கள் பங்களிக்காமைக்கான காரணம் என்ன என்பது புரியாமலிருக்கின்றது. உண்மையில் தாங்கள் வாழும் நிலத்திலிருந்து வெளிவரும் இதழ்களின் தொடர்ச்சியான வருகைக்கு பங்களிப்பது என்பது தார்மீகமானது என நினைக்கின்றேன். தம் சமூகம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளைத் தம்மோடு வாழும் மக்களுக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டியது முக்கியமானது. ஆனால் பலரும் தமிழ்நாட்டு, புலம் பெயர் சஞ்சிகைகளுக்கு மட்டும் தொடர்ச்சியாக படைப்பை அனுப்பித் தங்களுக்கான அங்கிகாரத்தை அல்லது பிரபல்யத்தை தேட முனைகின்றனர் என்று நம் நண்பர்கள் சிலர் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுக்களில் உண்மையில்லாமலில்லை போலத்தான் தோன்றுகின்றது. கருத்துநிலை சார்ந்து மாறுபாடுகள் இருப்பின் அதை தெரிவிப்பதில் ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை. ஆனால் எந்தக் காரணங்களையும் சொல்லாது இவ்வாறு புறக்கணிப்பது வேதனைக்குரியதே.

ஐந்து இதழ்கள் வரையிலும் மீள மீள நினைப்பு+ட்டித்தான் பலரிடம் படைப்புக்களைப் பெற முடிந்தது. இந்த நிலையை தொடர்ந்து பின்பற்ற முடியுமா? ஒருவருக்கு எத்தனை முறை தொலைபேசி எடுப்பது,மின்னஞ்சல் அனுப்புவது. இவ்வாறு தொலைபேசி எடுப்பதை,மின்னஞ்சல் அனுப்புவதை அவர்கள் பெருமையாகக் கருதுகிறார்களோ தெரியவில்லை. ஆனால் நாங்கள் மனநெருக்கடிக்குள்ளாகின்றோம். தொடர்ச்சியாக இதனைப் பேணமுடியாது. இந்த நிலையைப் படைப்பாளிகள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தமிழ்நாட்டு, புலம்பெயர் சஞ்சிகைகளுக்கு படைப்புக்கள் அனுப்புவதில்லை பிரச்சினை அதே போல் இங்கிருந்து வரும் இதழ்களுக்கும் பங்களிக்க வேண்டும் என்பதையே நாங்கள் சொல்ல வருகின்றோம்.

ஈழத்தில் சிற்றிதழ்களின் வருகையும் தொடர்ச்சியும் மிகக் குறைவான நிலையிலேயே இருக்கின்றது. வாரப் பத்திரிகைளில் வரும் துணுக்குகளைக் கவிதையாகக் கொண்டாடும் நிலையொன்று திரும்பவும் தலையெடுக்கின்றது. எனவே கவிதைக்கான இதழின் தேவை இன்னும் இருப்பதாகவே தோன்றுகின்றது. அதற்கு கவிஞர்கள் படைப்பாளிகளின் ஆதரவு மிக அவசியமானது.

ஆளற்றுத் தொங்கும் சிலுவை

2011-08-15T11:20:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

பௌர்னமிக்கு அடுத்தநாள்

தேவாலயத்தின் சிலுவை

வெறுமையாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது

கர்த்தரைக் காணவில்லை

எல்லோரும் கதறியழுதவாறிருந்தார்கள்

பங்குத் தந்தை தேவகீதங்களைக் கூவியவாறு

கடவுளை அழைத்தபடியிருந்தார்.

முழந்தாளிட்ட பெண்கள்

மரியைப் போலவே கதறியழுதனர்

முதிய பெண்கள் தேவாலய வாசலில்

குந்தியிருந்து ஓப்பாரி சொல்லினர்

ஆண்கள் கூடி

துயரத்தை சொல்லி முறையிட இருந்த ஒருவரும்

தொலைந்து போய்விட்டார் என பேசிக்கொண்டிருந்தனர்

நடந்தது யாதென யாவரும் குழம்பிக் கிடக்கையில்

ஒரு சிறுவன்தான்

உரத்துச் சொன்னான்

நள்ளிரவில் வௌ்ளைவானின் உறுமல் கேட்டதாய்

யேசுராசாவுக்கு ஓர் எதிர்வினை

2011-07-11T11:00:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

‘கலைமுகம்’ கலை இலக்கியச் சஞ்சிகையின் ஐம்பத்தோராவது இதழ் வெளிவந்திருக்கிறது. நேர்த்தியான வடிவமைப்புடனும் கனதியான படைப்புக்களுடனும் இந்த இதழ் வெளிவந்திருக்கிறது. யாழ்ப்பாணம் மிகவும் நெருக்கடி மிக்கதாக இருந்த காலத்திலும் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்து கலை இலக்கியச்செயற்பாட்டுக்குக் கலைமுகம் பங்களித்திருந்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

கலைமுகத்தின் கடந்த இதழ் ஐம்பதாவது சிறப்பிதழாக வெளிவந்திருந்தது. அவ்விதழில் அலறியின் கவிதைகளை முன்வைத்து ‘மாலினோஸ்க்னா’ என்பவர் எழுதிய விமர்சனத்துக்கு எதிர்வினையாக பயணி (யேசுராசா) எழுதிய கடிதம் ஐம்பத்தோராவது இதழில் பிரசுரமாகியிருக்கின்றது. அக்கடிதம் தொடர்பாக சில கருத்துக்களை முன்வைப்பதே இக் குறிப்பின் நோக்கமாகும்.

பயணி, கடிதத்தில் முன்வைத்துள்ள கருத்துக்களில் ஒன்று “ வாசிப்பு சந்தோசத்தையும் நிறைவையுந்தான் தர வேண்டும்” என்பதாகும். வாசிப்பு சந்தோசத்தையும் நிறைவையுந்தான் தர வேண்டும் எனப் பயணி எந்த அடிப்படையில் அழுத்திக்கூறுகின்றார் என்பதுதான் விளங்கவில்லை. ஒரு படைப்பு அனுபவத்தொற்றுதலை ஏற்படுத்த முடியுமே தவிர சந்தோசத்தை கட்டாயம் தரத்தான் வேண்டும் என்பது எந்தவகையில் பொருத்தமாக அமையமுடியும். அனுபவத் தொற்றலால் நிகழ்வது சந்தோசமாகவோ துக்கமாகவோ எதுவாகவும் அமையலாம். ஆகவே படைப்பின் மூலம் பெறப்படுவது அனுபவம் என்ற பொதுமைதான் அதற்குப் பொருத்தமாக அமையும். அதைவிடுத்து சந்தோசத்தை மட்டுந்தான் தரவேண்டும் என அழுத்திக் கூறுவது யேசுராசா போன்ற பரந்த வாசிப்பு அனுவமுடையவர்களுக்குப் பொருத்தமாக அமையாது என்பதே என் தாழ்மையான கருத்தாகும்.

இன்னுமொரு விடயம் “படைப்பாளியின் அனுபவத்தை வாசிப்பில் பெறுவதே முதன்மையானது. அந்த அனுபவ வெளிப்பாடு வேறு தளங்களுக்கும் வாசகரைப் பயணிக்க வைக்கும் சாத்தியப்பாடுகளும் உண்டு” எனக்குறிப்பிடுகின்றார். ஒரு படைப்பாளியின் அனுபவத்தைத்தான் வாசனும் வாசிப்பில் பெறுவதே முதன்மையானது என்பது ஏற்புடையதல்ல. படைப்பாளி; கருதியதைவிடவும் ஒரு வாசகன் மேலான அனுபவத்தைப் பெறும் சாத்தியங்கள் நிறையவும் இருக்கின்றன. யேசுராசாவுடன் நானும் நண்பர் கேதீசும் ஒரு முறை உரையாடும் போது மேற்படி கருத்தை ஆணித்தரமாக அவர் வலியுறுத்தினார். அப்போது கேதீஸின் ‘கெல்மரும் நானும்+மட்டைத்தேளும் நோறாவும் = ஒன்றுமேயில்லை’ என்ற கதை கலைமுகத்தில் வெளிவந்திருந்தது. அது குறித்து யேசுராசா சொன்னபோது அக்கதை தனக்கு விளங்கவில்லை என்றார். அதற்கான விளக்கங்களை கேதீஸிடமும் என்னிடமும் விளங்கப்படுத்துமாறு கேட்டார். நான் அந்தக் கதையின் வாசிப்பு அனுபவத்தையும் அதன் வாசிப்பு பற்றிய என் பார்வைக்கோணத்தையும் கூறினேன். அந்த இடத்தில் கேதீஸ் கூறியதும் நான் கூறியதும் மாறுபாடாக இருந்தமையால் “வாசிப்பில் படைப்பாளி கருதியதைத்தான் வாசகனும் பெற முடியும்” என அழுத்த முற்பட்டார். ஆனால் நான் ஒரு பிரதி ஒற்றைத் தன்மையான வாசிப்பை மட்டுமல்லாது பல்தன்மையான அர்த்தப் பரிமாணத்தையும் கொள்ள முடியும் எனக் குறிப்பிட்டேன். அதனை யேசுராசா மறுத்திருந்தார். அப்போது படைப்பாளியின் அனுபவத்தைத்தான் வாசகனும் பெற வேண்டும் என ஆணித்தரமாக வாதிட்ட அவர், இப்போது “அந்த அனுபவ வெளிப்பாடு வேறு தளங்களுக்கும் வாசகரைப் பயணிக்க வைக்கும் சாத்தியப்பாடுகளும் உண்டு” எனக் குறிப்பிடுவது வேடிக்கையாக இருக்கின்றது.

“பகுதியாக விளங்கினாலும் முழுமையாகப் பார்க்கையில் மயக்கம் தருமொன்றை ஏற்க வேண்டுமா?” என்ற கேள்வியைத் தன்கடிதத்தில் எழுப்புகின்றார். புரிதல் என்பதே பகுதி பகுதியாக புரிதலிலிருந்துதான் தொடங்குகின்றது. அடுத்தது முழுமையாகப் புரிதல் என்பது சாத்தியமான ஒன்றா? ஒரு மனிதனை விளங்கிக் கொள்ளுதல் என்பதிலிருந்து உலகத்தை விளங்கிக் கொள்வது வரை பகுதி பகுதியாக நிகழ்வதுதான். இவ்வாறுதான் ஒரு படைப்புப் பற்றிய புரிதலும் இருக்க முடியும் என நான் நினைக்கின்றேன். பகுதிபகுதியான புரிதலிலிருந்து இன்னும் புரிதலை அகலமாக்க முடியுமே தவிர வாசித்த உடனேயே முழுமையும் புரிந்துவிடும் எனக் கருதி விட முடியாது. ஒரு படைப்பை ஏற்பதா இல்லையா? என்பது பயணியின் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்கள் அனுபவ நிலை சார்ந்தது. அதற்காக “ஏற்க வேண்டுமா?” என இதனை பொதுமைப்படுத்திக் கேள்வி எழுப்புவதிலுள்ள தர்க்கம் என்னவாக இருக்கும்.

“நாளேடுகளில் வரும் குறிப்பிட்ட விடயத்தை மையப்படுத்திய வௌ;வேறு செய்தி நறுக்குகளை ஒன்றின் பின் ஒன்றாக இணைத்து, நூற்றுக்கணக்கான “படைப்புக்களை” யாரும் தயாரிக்க முடியும்; இவற்றுக்குத் அனுபவத்தாக்கம் தேவையில்லைத்தான்! ஆனால் இவையெல்லாவற்றுக்கும் “கலை மதிப்பை” வழங்க வேண்டுமா?” என தன் கருத்தைப் பதிவு செய்கிறார் பயணி. முதலில் அவர் கலை மதிப்பு என்பதற்கான அளவுகோல் யாது? அதை அளவிடத் தகுதியானவர்கள் யாவர். அளவிடுவதற்கு என்னவென்ன தகுதிகள் வேண்டும் என்பவற்றையும் தருதல் வேண்டும். பயணியின் மேற்படிக் கருத்து இராகவனின் சிறுகதைகளை முன்வைத்தே குறிப்பிடப்படுகின்றது என்பது வெளிப்படை. இராகவனின் கதைகளின் ஊடாக யாரேனும் அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்களா? இல்லையா? அவர் கதைகள் அனுபவத் தொற்றுதலை ஏற்படுத்துகின்றனவா என்பதை ஆராய்ந்த பின்தான் தகுதியுள்ளதா? தகுதியற்றதா? ஏன வல்லுநர்கள் சொல்ல வேண்டும். என்னுடைய வாசிப்பில் இராகவனின் கதைகள் புதியதான வாசிப்புப் பிரதிகள் அவற்றிற்கான வாசிப்பும் புதியவகைமை ஒன்றைக் கோருகின்றது என்பதாகும். இதற்கு வாசகனும் தன் எல்லைகளைத் தாண்டிவர வேண்டியிருக்கின்றது. கலைமுகத்தின் இந்த இதழில் குப்பிழான் ஐ. சண்முகன் எழுதிய இராகவனின் கதைககள் பற்றிய அனுபவப்பகிர்வு முக்கியமானது. அது சண்முகனின் வாசிப்பு அனுபவத்தையும் புதியமுறையான வாசிப்பின் அணுகுமுறையையும் காட்டி நிற்கின்றது. மரபார்ந்த கதை கூறும் மரபுதான் இலக்கியத்தில் தொடர்ச்சியாகப் பேணப்பட வேண்டும் என்னும் சட்டம் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.

அலறியின் கவிதைகளில் கவனத்தை கோரும் கவிதையாக மாலினோஸ்க்னா ‘இனந்தெரியாத சடலங்கள்’ என்ற கவிதையைக் குறிப்பிடுகின்றார். அதனை மறுத்துக் கருத்துக் கூறும் பயணி ( அவரின் கருத்துக் கூறும் சுதந்திரத்தில் நான் தலையிடவில்லை) அதற்குக் கூறும் காரணந்தான் ஏற்புடையதாக இல்லை.

“யாருடைய சடலங்கள் கடலில் மிதக்கிறதென்று

சடலங்களுக்குத் தெரியாதது போலவே

கடலில் மிதக்கும் சடலங்கள் யாருடையதென்று

கடலுக்கும் தெரியாது”

இதுதான் அலறியின் கவிதை.

இது பற்றிப் பயணி “மிதக்கிறதென்று- மிதக்கின்றனவென்று, யாருடையதென்று- யாருடையனவென்று வர வேண்டும். ஒருமை- பன்மைத் தவறுகளுடனுள்ள இக்கவிதையை “கவனத்தைக் கோரும் கவிதைகளில் ஒன்றாக” கட்டுரையாளர் மதிப்பிடுவது வேடிக்கையானது!” எனக் குறிப்பிடுகின்றார். ஒரு படைப்பில் ஒருமை பன்மைத் தவறுகள், எழுத்துப் பிழைகள் இருக்குமாக இருந்தால் அந்தப் படைப்பு மோசமானது என ஒதுக்கி விடமுடியுமா? இவற்றை வைத்துத்தான் ஒரு படைப்பை மதிப்பிடுவதாக இருந்தால் நாங்கள் பலரின் நூல்களை நிராகரிக்க வேண்டியிருக்கும். இத்தகைய தவறுகள் வாசிப்புக்கு இடையூறாக அமையும் என்பதை நானும் ஏற்றுக் கொள்கின்றேன். ஆனால் ஒரு படைப்பை நிராகரிப்பதற்கு இத்தகைய காரணங்கள் ஏற்புடையன. என்பதில் எனக்கு சிறிதளவும் உடன்பாடில்லை.

“…..இத்தகைய கவிதைகள் எழுதும் கவிஞர் சிலரிடம் கேட்கும் வேளைகளில், விளக்க முடியாத நிலையில் அவர்களிருப்பதையும் காணநேர்கிறது” என இன்னொரு குற்றச்சாட்டை பயணி குறிப்பிடுகின்றார். பூடகமாக எழுதப்படும் கவிதைகள் தொடர்பாகவே பயணியின் இந்தக் கூற்றும் குற்றச்சாட்டும் இருக்கின்றது. கவிதையின் பூடகத்தன்மை பற்றி தீபச்செல்வனின் ‘ஆட்களற்ற நகரத்தை தின்ற மிருகம்’ கவிதைத் தொகுப்புக்கு( காலம்- இதழ் 35 யூலை- செப்டம்பர்) நான் எழுதிய விமர்சனத்தில் சில கருத்துக்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கின்றேன். என்னிடமும் இத்தகைய விளக்கங்களை யேசுராசா கேட்டிருக்கின்றார். அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில் அவருக்கு விளக்கமளிப்பதை நான் விரும்புவதில்லை. அவர் ஏற்கனவே முன்முடிவுகளுடன் இருப்பவர். நாங்கள் அதை விளக்க முனையும்போது அப்படியா? அப்படிக் கொள்ளலாமா? திரும்ப வாசித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன் என்பார். பின்னர் அது பற்றி கதைக்கமாட்டார். இது பலருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிற அனுபவம். மொழி காலத்துக் காலம் வளர்ச்சியடைந்து வருகின்ற ஒன்று. ஆகவே மொழியில் புதிய சொற்கள் தோன்றுவது ஒன்றும் தவறானதாக இருக்கும் என நான் கருதவில்லை. படைப்பாளி சொற்களை உருவாக்குகின்றான் புதிய அர்த்தங்களைக் கண்டடைகின்றான். இது ஒன்றும் தவறானதல்ல. வாசகனும் தன்னை அதற்குத் தயார்ப்படுத்த வேண்டிய தேவையுமிருக்கின்றது.

நினைவையுறுத்தும் ஒற்றைச்சொல்

2011-07-09T08:53:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

விலக்கப்பட்டவனின் இரவு

முட்களில் வீழ்ந்துகிடக்கிறது

அவன்

தனது நூறாவது கவிதையை

எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான்

பறவைகளின் தாகம்

அதில் வற்றிப்போயிருக்கிறது

பிளவுண்ட ஆறுகளின் சுனைகள்

அடைபட்டிருக்கின்றன

அவன் எழுதிக்கொண்டேயிருக்கிறான்

பகலின் நிர்வானம்

கவிதையில் மிதக்கின்றது

ஆயிரக்கணக்கான பிணங்களை

இழுத்துக் கொண்டு

ஒரு காலம் ஊர்ந்து கடக்கிறது

அவனின் நூறாவது கவிதை

மௌனங்களைத் தின்று

ஒரு சொல்லடுக்காய் நீள்கின்றது

கருணைகூர மறந்த நாட்களை

இன்னும் நினைவுகளில் தேக்கிக்கொண்டு

ஒரு சருகைப் போல

வெளி முழுதும் படர்கிறது

கவிதையிலிருந்து தவறிய ஒற்றைச்சொல்

நன்றி-கலைமுகம்

உருச்சிதைந்திருந்த காலத்தின் கவிதைகள்

2011-06-03T09:13:00.002-07:00

யாழ்ப்பாணம் மூடுண்டு போயிருந்த காலத்தில் ஒரு மாலைப்பொழுதில்த்தான் நான் தீபச்செல்வனைச் சந்தித்தேன். அதற்கு முன் அவரின் கவிதை ஒன்றைத் ‘திண்ணை’ இணையதளத்தில் படித்திருந்தேன். யாழ்ப்பாணம் பற்றிய யாழ்-நகரம் என்ற கவிதையது. வாசல்கள் யாவும் அடைக்கப்பட்டு; மரணத்தின் மொச்சை எப்பொழுதும் கவிந்திருந்த அந்த நாட்களில்; தீபச்செல்வனின் யாழ்-நகரம் கவிதை, யாழ்ப்பாணத்தை அதன் அன்றைய இயல்புகளோடு காட்டியிருந்தது. அதன் பின்னர் நான் அவருடன் பல விடயங்கள் பற்றியும் உரையாடியிருக்கின்றேன். மனிதர்களை வேட்டையாடும் காலத்தின் பயங்கரங்கள் எங்களை எப்போதும் துரத்திக்கொண்டேயிருந்தன. அச்சத்தை தரும் அந்த நாட்கள் மிகவும் கொடியவை. உண்மையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னை யாராவது கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அச்சத்துடனேயே உலாவந்து கொண்டிருந்தான். தடுப்புச் சுவர்களும் சோதனைச் சாவடிகளாலும் நிரம்பப் பெற்றிருந்தது அன்றைய யாழ்ப்பாணம்.

நான் பல தடவைகள் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் விடுதி வாயிலில் அவருக்காக காத்துக்கொண்டிருந்திருக்கின்றேன். துயரம் படிந்த முகத்துடன் சில சமயங்களில் மகிழ்ச்சியுடனும் என்னைச் சந்திக்க வருவார். அப்போதெல்லாம்; ஒருவிதமான பதட்டமனநிலை அவரிடம் குடிகொண்டிருந்தது. சமகாலம் தரும் அச்சமும் எதனையும் வெளிப்படுத்த முடியாத பெருந்துயரும் எங்களை வாட்டிக்கொண்டேயிருந்தன. தீபச்செல்வனின் “தீபம்” வலைப்பதிவு மூடுண்ட யாழ்ப்பாணத்தின் அன்றைய நிலையை வெகுவாக வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றது. உணவுப் பொருட்களுக்காக மக்கள் அலைந்ததை, இனந்தெரியாத ஆயுததாரிகளால் நிகழ்த்தப்பட்ட எண்ணற்ற கொலைகளை, இராணுவ நெருக்கீடுகளை கைதுகளை ,காணமற்போதல்களை என பலவற்றையும் அவரின் கவிதைகளில் காணமுடியும்.

இராணுவ வாகனங்கள் செல்வதற்காக வீதிகள் பூட்டப்படும் பொழுதுகளில் சனங்கள் வீதிகளில் கொதிக்கும் வெயிலிலும் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நகரங்கள் இரவை அண்மிக்கும் முன்பே மூடிக்கொண்டன. வீதிகள் வெறிச்சோடிப் போயின. மக்கள் வீதிகளையும் பொழுதுகளையும் இராணுவத்தினருக்குக் கொடுத்துவிட்டு வீடுகளுக்குள் முடங்கிப்போயினர். காண்டாவனம் போல் தகித்திருந்த காலமது. யார் மீதும் குற்றம் சுமத்தவும் யாரிடமும் கேள்விகளைக் கேட்க முடியாமலும் அச்சுறுத்தல் மிக்க காலமாக அந்த நாட்கள் இருந்தன. நாங்கள்; பின்னரெல்லாம் எங்கள் சந்திப்புக்களைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

“பாழ் நகரத்தின் பொழுது” தீபச்செல்வனின் மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பு. இத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளில் பெரும்பான்மையானவை யாழ்ப்பாணத்தைப் பற்றியவை. யாழ்ப்பாணம் எப்போதும் அச்சப்பிராந்தியமாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றது. அதன் பிரதான வாயிலான ஏ-9 வீதி நிரந்தரமற்ற கனவின் இழையில் தொங்கிக்கொண்டேயிருக்கின்றது. சமாதான காலத்தில் சொர்க்கத்தின் வாயிலாக இருந்த இந்த வழி, யுத்தப் பிரகடனத்திற்காக மூடப்பட்ட போது மரணத்தின் இரும்புத் திரையானது. யுத்தம் மீண்டும் ஆரம்பித்தபோது யாழ்ப்பாணத்திற்கான உணவு விநியோகம் உட்படப் பலவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. முற்றிலும் இராணுவமயமான அன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் எப்போதும் மரணத்தின் நிழல் சதா அலைந்து கொண்டேயிருந்தது.

வாழ்வு, எப்போதும் கனவுகளையும் நம்பிக்கைகளையும் பெருக்கிக்கொண்டேயிருக்கின்றது. வாழ்க்கைக்கான விருப்பும் நாட்டமும் இவற்றினால்த்தான் கட்டியமைக்கப்படுகின்றன. நம்பிக்கைகளுக்குப் பதிலாக நம்பிக்கையீனம் மேலெழுகின்றபோது மிதமிஞ்சியதான வெறுப்புணர்வு இயல்பாகவே வந்துவிடுகின்றது. இந்த வெறுப்புணர்வைப் படைப்பு மனநிலை இலகுவில் உட்கொள்கின்றது. தீபச்செல்வனின் கவிதைகள் நம்பிக்கையீனங்களையும் அவற்றினால் விளையும் ஏமாற்றங்களையும் சூட்சுமமாக நிறைத்துள்ளன. அதேவேளை துயரங்களிலிருந்து அகலாத அவரின் மனம் அவற்றையே எப்போதும் காவிக்கொண்டு அலைகின்றது. இதனால்த்தான் இந்தக் கவிதைகளில் வெற்றுக் கூச்சல்களோ களியாட்ட மனவுந்துதலோ இல்லாமற்போய் சாவுகளின் துயரம் படிந்துவிடுகின்றது.சகமனிதனிலும் தன் துயரத்தையே காணும் கவிமனம் பொதுமைத்துயரைத் தனக்கானதாகக் கொள்ளுகின்றது.

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நகரம் தரும் வலியை எழுதும் அவர். தான் வாழ்ந்த கிளிநொச்சி நகரம் பற்றிய பிரிவுணர்வையும் அது யுத்தத்தின் சந்நதத்தில் அழிந்து கொண்டிருந்ததையும் எழுதிச் செல்லுகின்றார். தினந்தினம் மனிதர்கள் காவு கொள்ளப்படுவதையும்; நிலங்களும் உடைமைகளும் இழக்கப்படுவதையும் எழுதுகின்றார். ‘திரும்ப முடியாத நகரம்’, ‘பதுங்குகுழியை விட்டு அலைகிற வெளி’போன்ற கவிதைகள் இத்தகையவை. இத்தொகுப்பில் வரும் இரண்டு நகரங்களுமே ஒரு நூலில் பிணைக்கப்பட்ட இரண்டு பட்டங்கள் போன்றவை. இதன் நூலான ஏ-9 நெடுஞ்சாலை மூடப்பட்ட போது இந்த இரண்டு பட்டங்களும் அறுந்து எங்கெங்கோ காற்றில் அலைக்களிக்கப்பட்டு கிழிந்து போயின. முழுமையும் ரணமும் நிணமுமான அநுபவங்கள்தான் இறுதியில் எஞ்சின. வன்முறையின் உச்சமான நிகழ்வுகளையும் வடுவையும் இந்த நகரங்கள் சந்தித்திருக்கின்றன.

உள்ளடங்கிப் பின் உருக்கொள்ளும் துயரத்தின் மொத்தத் திரட்சியாக தீபச்செல்வனின் இத்தொகுப்புக் கவிதைகளுள்ளன. உண்மையில் அவர் அகநிலை மனத்துக்கும் புறநிலையான இருப்புக்குமிடையில் தத்தளித்துக்கொண்டேயிருக்கின்றார். இத்தத்தளிப்பினால்த்தான் அவரின்; கவிதைகள் முற்றுப்பொறாத வெளியில் அந்தரித்தபடியிருக்கின்றன. காட்சிப் படிமமாக விரியும் அநேக கவிதைகளும் இருத்தலுக்கான, தன்னங்கிகாரத்துக்கான சாதாரணமனிதனின் கொந்தளிக்கும் குரலாய் ஒலிக்கின்றது. இது தீபச்செல்வனுக்கு மட்டும் நிகழ்வதல்ல பொதுவான ஈழக் கவிதைகளின் மையமே இதுவாகத்தானிருக்கின்றது. யுத்தம் தனிமனிதர்களின் மீதும் சமூகத்தின் மீதும் தன் தீராத வெறித்தனத்தை நிகழ்தியபடியேயிருந்தது. ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் அச்சத்தின் கொடுநிழலின் கீழ்த்தான் உறங்க வேண்டியிருந்தது. இதனை தீபச்செல்வன் தன் கவிதைகளில் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார். பொழுதுகள் பயத்துடன் கழிவதையும் துப்பாக்கிகளால் கண்காணிக்கப்படுவதையும் தன்னுணர்வின் மொழியில்

“நாய்கள் இன்னும் குரைத்தபடியிருக்கின்றன

சலனமற்ற இரவில்

எல்லோரும் கொள்ளுகிற மரண தூக்கத்தில் கனவு

என்னைத் தின்று முடிக்கிறது”;

(விரட்டப்படுகிற தெருவில் அறுகிற செருப்பு)

“தொலைபேசி எங்கும்

துவக்குப் புகுந்து

அலறிக் கொண்டிருக்கிற இராத்திரியில்

எங்கும் செல்ல இயலாது

தோற்றுப்போன சொற்கள்

கட்டிலின் கீழாய்க் கிடந்து

முதுகைக் குத்திக் கொண்டிருக்கின்றன”

(பாழ் நகரத்தின் பொழுது) என எழுதுகின்றார்.

கவிதை என்பதற்கான மனப்பதிவுச் சட்டங்கள் அல்லது விமர்சன அளவுகோல்களுக்கப்பால் உணர்வின் பெருக்காயும் வடிகாலாயும் இத்தொகுப்பின் கவிதைகளுள்ளன. கவிதை, தன் எல்லையைக் கடந்த பாய்ச்சலை அல்லது வரிவை இங்கு பெறுகின்றது. மொழியின் இயல்பும் பரிமாணமும் மாறுகின்றன. காட்சிப் புலம் நோக்கிக் கவிதைகள் விரிகையில் அதீத சொற் சேர்க்கைத்தனம் கூடிவருகின்றது. இது கவிதை வாசிப்பை விபரணச்சித்தரிப்பாக மாற்றிவிடுவதோடு அர்த்தச்சிதைவுக்கும் காரணமாகிவிடுகின்றது. இந்தச் சிதைவை தீபச்செல்வனின் பல கவிதைகளிலும் காணக்கிடைக்கின்றது. இது சிதறுண்ட மனத்தின் இயைபற்ற தன்மையால் நிகழ்வதாக இருக்கலாம். எனினும் கவித்துவம் கூடிவரும் இடங்களையும் மிகவும் சாதாரணமாகவும் மலினமாகவும் நீர்த்துப்போகச் செய்யும் ஆபத்தும் ஏற்பட்டுவிடுகின்றது. இது அவரின் கவிதைகளின் பலவீனமாகவுள்ளது.

ஈழக் கவிதைகள் அதிகமும் தனிமனித மனத்தின் உள்ளாந்த மறுதல்களையே சித்திரிக்கின்றன என்னும் பொதுப் பார்வை பலரிடம் காணப்படுகின்றது. இதை ஒற்றைப் பரிமாணத் தன்மை எனக் கூறுகட்டுவோரும் இருக்கின்றார்கள். இதனை இவ்வாறு சுட்டுவது எந்த விதத்தில் பொருத்தமுடையதாக இருக்கும் என்பது அவதானிக்கத்தக்கது. ஏனெனில் ஈழக் கவிஞர்கள் பலரும் யுத்தத்தை புற வாயிலூடாக தரிசிப்பதை விடவும் அகத் தரிசனமாகவே கண்டுடிருக்கின்றார்கள். ஆதலால் கவிதைகளும் அகநிலை அனுபவங்களின் திரட்சியாக அமைவது தவிர்க்க முடியாததாக அமைவதாகவே நினைக்கின்றேன். இதேவேளை இந்தக் கூறுகட்டல் முற்று முழுதாக நிராகரிக்கத் தக்கதுமல்ல.

தீபச்செல்வனின் கவிதைகளை வாசிக்கும் போது வெறுமனே கவிதைகள் என்பதற்கப்பாலும் ஒரு வரலாற்றுப்பதிவை வாசிக்கும் அனுபவமும் ஏற்படுகின்றது. ஈழத்தில் போர் மிக உச்சம் பெற்றிருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்ட இவரின் கவிதைகளில் போரினால் உருக்குலைந்துபோன இளந்தலைமுறை ஒன்றினது யுத்தகால அனுபத்தினையும் வலியையும் கண்டுகொள்ள முடிகின்றது. தீபச்செல்வன் பிறந்த காலத்திலிருந்தே ஈழத்தில் யுத்தம் நடைபெற்றுவந்திருக்கின்றது. ஆதலினால் யுத்தத்தின் கோரத்தின் மீதான வெறுப்பும் விடுதலையின் மீதான பேராவும் இயல்பாகவே கவிதைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. தீபச்செல்வன் தான் வாழ்ந்த காலத்தின் சாட்சியமாகத் தன் கவிதைகளைத் தந்திருக்கின்றார். இது மிகவும் முக்கியமானதும் தேவையானதும் கூட.

அவரின் கவிதைகள் மேலும் பரவலான வாசிப்புக்குள்ளாவதை

விரும்புகின்றேன்.

மிக்க அன்புடன்

சித்தாந்தன்

யாழ்ப்பாணம்

12.05.2010

( தீபச்செல்வனின் “பாழ் நகரத்தின் பொழுது” க்கு எழுதிய முன்னுரை )

துர்நிமித்தம்-1

2011-05-19T09:34:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

இந்த இரவை

பனியின் திவலைகளால் மூடுகின்றேன்.

சாத்தப்படாத யன்னலுக்கு அப்பால்

தொலைவில் மங்கும் வெளிச்சத்தில்

கருகி மணக்கிறது யாருடையதோவான தேகங்கள்

இலைகளையுண்ணும் இரவு இன்னும்

நட்சத்திர இழைகளில்த்தான் தொங்குகிறது

பின்னிரவின் சூட்சுமம் புரியாத பைத்தியக்காரன்

இரவைக் கவிதையென கத்தித் திரிகின்றான்

தேகங்கள் எரிந்து கருகட்டும்

யன்னலின் அண்டை வந்து

கம்பிகளில் மோதித் திரும்புகின்ற காற்றுக்கு

காவித்திரிய நறுமணம் இல்லாத கவலை

புணர் ஜென்மங்களை நினைவுறுத்தும் படியாக

சாவின் நிழல் பரத்தியபடி மேலெழுகிறது சூரியன்

அதே திமிர்த்தனத்துடன்.

காலங்கள் நெக்கியுதிர்ந்த யன்னலருகே

யாருமேயில்லை

காற்றுக் கூட.

சாவுகளால் நிரம்பும் வெளி

2011-05-14T21:56:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

மரங்களில் பூத்திருக்கின்றன
பிணப் பூக்கள்.
வெளிவந்த அறிக்கைகளின் பின்னால்
தேகத்தை பெற்றோலுக்கிரையாக்கியவனின் கதறல்
ஓலிக்கிறது.

நீள்வானத்தின் பெருநட்சத்திரங்கள் உடைந்து சிதறியபின்
தியாகங்களைக் கூவி விற்பவர்கள்
தெருக்களில் சாவகாசமாய் அலைகிறார்கள்.

சித்தம் சிதறிய தாயே சொல்
உன் வானம் பற்றிய கனவில்
இன்னும் நீலம் உலராமல் இருக்கின்றதா?

சாவுகளின் சாகசத் தனங்களை
அவற்றின் நித்தியத்தை
அறைந்தவர்களின் குரல்களின் பின்னால் மேலெழுந்த
புழுதியில்
ஏப்போதாவது கண்டிருக்கிறாயா?
உன் பாலகனின் பிஞ்சு முகத்தை.

இன்றோ
இன்னொரு பாலகன்
தன்னுடலைத் தீயுண்ணக் கொடுத்துத் தியாகியாகிவிட்டான்

கல்லறைகளைக் கிளறி
அவற்றின்மேலாய்
கட்டிடங்கள் வளர்ந்துவிட்டன.

காற்றைக் கைகளால் அளையும் குழந்தைகள்
இன்று அதன் மௌனத்தைக் கண்டு கதறுகிறார்கள்.

இன்னும் இன்னுமாக
தியாகங்களால் சாவின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப
காத்திருக்கிறார்கள் பாலகர்கள்

வெளிவந்திருக்கிறது-“எதுவுமல்ல எதுவும்”

2011-02-19T08:42:00.000-08:00

கருணாகரனின் கவிதைகள்

வெளியீடு- மகிழ்,754, கனகராசா வீதி, கிளிநொச்சி.

கருணாகரனின் நான்காவது கவிதைத் தொகுப்பாக “எதுவுமல்ல எதுவும்” வெளிவந்திருக்கின்றது. நம்பிக்கைக்கும் நம்பிக்கையீனத்துக்கும் இடையில் மங்கிச் சுடரும் மனதின் கவிதைகளாக இத்தொகுப்புக் கவிதைகளுள்ளன.

யுத்தத்தின் மூடுண்ட சுவர்களுக்குள் இருந்து மூச்சுவிட்டபடி சதா அலையும் மனது தன்னைச் சுயவிசாரணைக்குட்படுத்தும் கணங்களைக் கருணாகரனின் கவிதைகள் பொதுவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அவரின் நான்கு தொகுதிகளுமே வெவ்வேறு காலகட்டங்களின் பிரதிபலிப்புக்கள்தான். வலியும் பீறிடும் குருதியின் நெடிலும் துரத்திவரும் மரணத்தின் அழியா நிழலுமே அவரின் கவிதைகளில் தொடர்ந்தவண்ணமிருக்கின்றன. இவற்றிற்குள்ளும் மென்மையான காதலின் தருணங்களை அன்புணர்வின் வருடல்களைக் காணமுடிகின்றது. இந்தத் தொடர்நிலையோட்டம் “எதுவுமல்ல எதுவும்” வரையிலும் தொடர்கின்றது. எனினும் முன்னைய கவிதைத் தொகுப்புக்களிலிருந்து இத் தொகுப்பின் கவிதைகள் இலகுவானதும் நெகிழ்ச்சிமிக்கதுமான வாசிப்புக்கு உரிய கவிதைகளாக இருக்கின்றன.

யுத்தத்தின் தீவிரம் நம்பிக்கைகளையுடைத்துச் சிதறல்களாக்கியிருக்கும் காலத்தில். யுத்தம் பற்றிய விமர்சனப்பாங்கான பார்வை இயல்பாகவே வந்துவிடும். இது யுத்தம் மீதான விமர்சனமாக மட்டுமன்றி போரிட்டோர் மீதான விமர்சனமாகவும் அமைவதும் இயல்பானதே. யுத்தம் பற்றிய மேலோட்டமான புறநிலைப் பார்வைக்கு அப்பால் யுத்தத்தை, அதன் தீவிரத்தை உள்நின்று அனுபவித்தவர்களின் குரல்கள்தான் அதன் உண்மை முகத்தைப் பறைசாற்ற முடியும்.

“எதுவுமல்லை எதுவும் ” தொகுப்பிலிருந்து ஒரு கவிதை

கருணையில்லாத பிணம்

கருணையில்லாத பிணம்

எல்லோரையும்

கதறியழ வைக்கிறது

அன்பின்றி

சிறு நன்றியுமின்றி.

சாவின் களை நிரம்பிய முற்றத்தில்

துக்கம் பூத்து

படர்கிறது வாசமாய்

பேரிசை கொண்டெழுகிறாள்

ஓப்பாரிப் பெண்

மீளாதா உயிர்க்கால மென்று.

எந்தக் குரலுக்கும் பிரதிபலிப்பின்றி

கரையமுடியாதிருக்கிறது

மயான நினைவோடு

பிணம்.

முடிந்தது ஒரு பயணம்

விலகியது மந்தை

கூட்டத்தில் பெரும் பள்ளமாய்

துக்கத்தின் மறை பெருக்கி

மிஞ்சிய கனவில்

தீ மூழுமா

புல் முளைக்குமா?

வெற்றிடத்தில் அமர்கிறது காகம்

கொல்லைப் புறத்தில்

மருத மரங்களில்

கூடிய பறவைகள் சிதறித் தெறிக்க

இருள் விழுங்கிய

தாமரைக் குளத்தில்

மருத மரங்கள் பாறி விழுந்தன.

சனங்களின் குரலால்

நிறைந்த வானத்தில்

எந்த நட்சத்திரமுமில்லை

கண்ணறிய.

புயல் கொண்டு போகிறது

கையிலேந்திய

ஒரு சொட்டு நீரையும்

இலையுலர்ந்த காலத்தின் சலனம்

2011-02-03T09:06:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

நீங்கள் பேசத்துணியாத ஒரு சொல்லைக்

கண்டெடுத்திருக்கின்றேன்

பளிங்காய் ஒளிரும் காலத்தை

பிசைந்தாக்கிய இச்சொல்

உடைந்த வீடொன்றின்கூரைக்குள்

பறவைக் கூடாய் சிதைந்துகிடந்தது

நெடுந் தொலைவின் அசையும் படிமங்களை உற்பவித்து

நிர்ச்சலனத்துடன் அடங்கிய பெருங்காட்டுத் தீயை

கனவுகளில் அவிழ்க்கிறது இச் சொல்

நீரை விழுங்கிப் புரையேறிய வேடுவன்

மரங்களைப் பிடுங்கிவந்து

புதிய காட்டினை நடுகின்றான்

இலைகளை உலர்த்தும் மரங்களைத்

தன் கூந்தலில் சூடிய அழகி

பிரபஞ்சச் சூலிலிருந்து படைத்தளிக்கிறாள்

பூக்காத மரங்களை

நான் இச் சொல்லை

சவ ஊர்வலத்தின் சங்கீதமாகப் பாடவிரும்புகின்றேன்

பயணத்தில் தடுமாறிய கால்களோடு

மரங்களைத் தேடியலைபவர்கள்

வந்திருக்கிறார்கள் வேடுவனின் காட்டுக்கு

புறங்கூறும் முகம் கொண்ட யாவரும்

நிழல்களைப் புறமொதுக்கிப் பாதைவிதிகளை மறந்து

நடுவீதியில் உலாவிக் களிக்கையில்

நான் இச் சொல்லை மலராக்கி இதழ்களை

உதிர்த்துவிடுகின்றேன்

அழகி தன் கூந்தலில் சூடிய

முதிர்ந்த மரத்திலிருந்து வேடுவனின் காடு பட்டுதிர்கிறது

இதழ்களாய் உலர்ந்த சொல்லை

அள்ளிப் போகிறது காற்று

அமைதியாகச் செல்லும் சவ ஊர்வலத்தின் பின்னால்

மிக அமைதியாக நான்

போதையுலராப் பொழுதின் ஜந்துகள்

2011-01-21T08:22:00.001-08:00

( சுருக்கக் குறிப்பு-1)

சித்தாந்தன்

தன் துக்கத்தை மலைகளுக்குப் பரிசளி;த்தவனின்

நிழலில் பதுங்குகிறது வரியடர்ந்த மிருகம்

காடுகள் விழித்துக் கொண்ட பிறகு

நகரங்களின் மூலைமுடுக்குகளெல்லாம் பதுங்கித் திரிந்து

களைத்து திரும்பியிருக்கிறது இவனிடம்

தன் சொற்களுக்குள் அதை ஒளித்து வைத்திருக்குமிவன்

துயில் மறந்த நோயால் அவஸ்தையுற்றான்

அவனின் புத்தக் கட்டுகளுக்குளிலிருந்து அது உறுமும்

பொழுதுகளில்

சாபத்தைத் தன் தலையில் தாங்கித் திரிபவனைப் போலாய்

நள்ளிரவுகளில் வீதியிலிறங்கி ஓடினான்

நிதானித்த ஒரு பகற்பொழுதில்

இவனுக்கும் அதற்குமிடையில் ஒப்பந்தம் கச்சாத்தானது

அதன் படி

இவன் தன் புத்தகக் கட்டுகளை விரித்து பெருங்காட்டை

வரைந்து குகைகளுக்குள் பதுங்கலானான்

அது தன் குரலைச் சுருக்கி அடி வயிற்றில் புதைத்து கொண்டது

அற்குப்பிறகு

இவனுக்கும் அதுக்குமிடையில் பேதங்களை யுணரமுடியவில்லை

அது தன்னைப் போலிருப்பதாக இவனும்

இவன் தன்னைப் போலிருப்பதாக அதுவும்

குற்றஞ்சாட்டத் தொடங்கின

முடிவில் ஒருநாள்

நகரத்தின் சந்தொன்றில் இகரசியமாக சந்தித்துக் கொண்டபோது

ஒன்றையொன்று குரோதத்துடன் கடித்துக் குதறின

இவனின் இரத்தைத்தைக் கண்டு அதுவும்

அதன் இரத்தைத்தைக் கண்டு இவனும் கதறத்தொடங்கினர்

இவனின் உடல் முழுதும் தழும்புகளாய் படந்தன

அதன் வரிகள்

அதன் குரலில் படிந்து போனது இவனது சொற்கள்

இப்போது இரண்டும் சேர்ந்து பெருங்காட்டை உருவாக்குகின்றன

தாம் வாழ்வதற்கு

18.08.2010

நன்றி- எதிர்

வேட்டையாடும் மிருகம்

2010-12-31T09:26:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

வேட்டையின் போது

கொல்லாதுவிட்ட மிருகம்

என்னைக் கனவில் அச்சுறுத்துகின்றது

மரங்களிடை பதுங்கும்

அதன் கண்களின் குரூரம்

கொலையாளியின் கூரிய ஆயுதங்களாய்

ஒளிருகின்றன

அதன் பஞ்சுடலின் வனப்பில் மயங்கி

தப்பிக்க அனுமதித்துபோதும்

தன் சாதுரியத்தால்

என்னை வேட்டையாட வந்திருக்கின்றது

இலைகளையுண்ணும்

அதன் பற்களில் வழியும் இரத்தத்தில்

நனைகிற என் தேகத்தில்

தன் சிறுவிரல்களால் புலால் நாறும்

சுரங்களை மீட்டுகின்றது

பூச்சியத்தில் சிதறுண்ட

என் தூக்கத்தின் பசிய துளிரை

தன் நகங்களால் கீறும் மிருகம்

எதிர்பாராத பொழுதில்

ஒரு போர்வீரனாய் விஸ்பரூபம் கொண்டு

தன் யுகத்தின் கடைசிப் பிராணியாய்

என்னைப் பாவனை செய்து

அங்கலாய்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறது முன்னால்

நினைவின் வழி கனவுள் நுழைந்த

மிருகத்தின் சிறிய கண்களுக்குள்ளிருந்து

வேட்டை முடித்துத் திரும்பும்

எண்ணற்ற வீரர்களில் ஒருவனாய்

நானும் திரும்புகின்றேன்

தப்பித்தல்களை முறியடிக்கும்

பொறிகளைக் காவிக்கொண்டு

மீண்டும் மீண்டும் கொல்லும் நினைவுகள்

2010-12-13T08:23:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

காகங்கள் வந்தமரும் மின்சாரக் கம்பிகளின்
சாமாந்தர வெளியில்
எனக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்றது
இன்றைய இரவு

காலடிகள் வற்றிய படிக்கட்டுக்களில்
தொலைந்த நண்பனின் காலடியோசை கேட்டபடியிருக்கின்;றது

இன்னும் உலரவில்லை நேற்றைய இரவு பருகிய
மதுக்குவளைகள்
அறையை நிறைத்திருக்கும் சிகரட்டின் மணம்
தீர்ந்து போகாத கதைகளை நினைவூட்டுகின்றது

நிச்சயமின்மையின் பாதையில் அவன் பயணிக்கையில்
அவனிடமும் நம்பிக்கைகள் இருக்கவில்லை
துரத்தப்பட்ட ஒரு சிறுவனைப் போலவேயிருந்தான்

அவனின் பாதைகளில் யாரேனும்
தொடரவில்லை
கைகளால் எடுத்து தன் கண்களை அவன் குத்திக்கொண்டபோது
ஒரு பகலும் ஓராயிரம் இரவுகளும் குருடாகின

மந்தைகள் இல்லாத புல் வெளியில் வெறுமனே
ஒற்றையாக கைத்தடி இருந்தது
திசைகளை நினைவு கூரத்தயங்கும் எவரும்
அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை

மேய்ப்பனின் புன்னகையை தான் கண்டதாகக்கூறும்
வழிப் போக்கன் என்னிடம் வர அஞ்சுகின்றான்
அவன் வராதே இருக்கட்டும்
இந்த இரவை நான்
காலியாகக் கிடக்கும் மதுக்குவளைகளுடனும்
சாம்பலில் புதைந்திருக்கும் சிகரட்டின் அடிக்கட்டைகளுடனும்
கழிக்கின்றேன்
அகற்ற முடியா நினைவை உறைந்த படமாக
சுவரில் மாட்டிவைக்க நான் தயங்குகின்றேன்

வேண்டாம் நினைவுகள்
கொல்லப்பட்டவனை மீண்டும் மீண்டும் கொல்லும்
நினைவுகள்

27.01.2010

ஆத்மாநாம்

2010-09-15T08:39:00.000-07:00

கொலைக்கும் தற்கொலைக்குமிடையில் உதிரும் சொற்கள்

சித்தாந்தன்

இன்றென் குற்றவுணர்ச்சியை

உன்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்
அது நோயினால் துயருறும் குழந்தையாய்
உன் கைகளிற் துடித்தது

நீ அதிர்ந்துதான் போனாய்

அன்பின் சுனையைப் பருகாத
ஒரு மிருகம் நான் என்றாய்
என் புலன்களை மூடி மலைகள்
வளர்ந்ததாய்ச் சொன்னாய்

இதோ பார் என் கைகளை
பழியுணர்ச்சியின் தடையங்களில்லை
கொலை வெறியின் மிரட்டும் பார்வைகளில்லை

நான் கனவுகளின் எல்லைகளுக்கப்பால்
வீழ்ந்துகிடக்கவே விரும்புகின்றேன்

ஆத்மாநாம்
உன் சுய கொலைக் குறிப்பை
காற்றிடம் நீ கையளித்திருக்கலாம்
மரணம்
மாயத் தொட்டியில் மீனாய் அலைகின்றது

கொலைக்கும் தற்கொலைக்குமிடையில்
எழுதப்படாத எண்ணற்ற குறிப்புக்கள்
சிதறிக்கிடக்கின்றன

மரணத்தை
நுளம்பின் கூர்முனையிற் கூட உணர முடிகிறது

இன்றென் குற்றவுணர்ச்சியை
உன்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்

சாவு
என் அறை முழுவதும் தேங்கிக்கிடக்கிறது
தற்கொலை செய்யத்தான் யாருமில்லை

நான் கூட என்னைக் கொலைசெய்ய அஞ்சுகின்றேன்
அவசரமாக அறையிலிருந்து வெளியேறிய போது
எடுத்து வந்தேன் உன் கவிதைகளின் தொகுப்பை
உன்னைக் கொலை செய்யும் வரிகள் எதிலும்
உன்னைக் கவிஞன் என அச்சிடப்பட்டிருக்கவிலை

கவிதைக்கும் தற்கொலைக்குமிடையில்
ஏதோவொன்று இருந்துகொண்டுதானிருக்கிறது
உன் தற்கொலையையும்
என் தப்பித்தலையும் நியாயப்படுத்த

துக்கத்தைச் சொல்பவனின் கவிதை

2010-08-27T09:32:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

இப்போது நான் விழித்திருக்கின்றேன்
என் பிடுங்கப்பட்ட மூளையில் விசித்திரமான
முட்செடி நாட்டப்பட்டிருக்கிறது
தயை கூர்ந்து என்னைக் கடப்பவர்கள் அனுதாபம் கொள்ளாதீர்கள்
கொலைக்கருவிகளை விடவும் கூரியன
உங்கள் பார்வைகள்
நீங்களே நிதானிக்க முடியாத இரவை உங்களுக்கு தந்துவிட
விரும்புகின்றேன்
மற்றும் சிறியதான ஒரு துக்கத்தையும் தூக்கத்தையும்

இளமையின் கருகியமணம்
என் பாலிய சித்திரங்களின் மீது
அடர்ந்த வர்ணமாகச் சிதறிக்கிடக்கிறது
புணர்ச்சியின் பின் களற்றி உலரவிட்ட ஆடையாய்
தொங்கவிடப்பட்டிருக்கிறேன் எல்லோர் முன்னும்

மழையின் ஈரித்த திவலைகள்
என் கனவுகளின் சூட்சும அடுக்குகளில் தேங்குகின்றன

நான் ஒரு விறைத்த ஆண்குறி
ஒரு பிளந்த பெண்குறி
இதனைவிட
ஒரு துப்பாக்கி
ஒரு தூக்குக் கயிறு

நீங்கள் கொலைகளைப் பிரகடணப்படுத்துகையில்
நான் கொலையாளியாகவும்
கொலையுண்டவனாகவும் இருக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றேன்
இதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை சொல்வதற்கு
வனத்திலிலிருந்து வழி தவறிய விலங்கிடம்
மேலும் சொல்வதற்கு என்னதான் இருக்க முடியும்

உன் இருதயத்தில் கவிந்திருக்கிறது விலக்க முடியாத இருள்

2010-08-20T09:01:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

எண்ணற்ற கால்கள் முளைத்திருக்கின்றன
இந்தச் சுடரிற்கு
ஈரம் வடியும் காற்று உறைந்து பனிக்கட்டியாகியிருக்கிறது

விரைவாய்ப் பறக்கின்றன தொலைவுப் பறவைகள்

நட்பின் கதைகளைப் புறக்கணிப்பவன்
அணிந்திருக்கிறான்
பாதாளச் சிதைவின் முகத்தை

நீ பேசு
முடிச்சுக்களிடப்பட்ட அகாலக் கயிறு
யாரிடமும் இல்லை
எனினும் அவ்வாறு கருதவேண்டியிருக்கிறது

நீ சனங்களைத் தூற்றுகிறாய்
மரணம் முற்றுகையிட்ட வெளியிலிருந்து
தப்பித்தவர்களை வெறுக்கின்றாய்

மேய்ப்பனின் திருநாமம் பூண்ட நீ
சாகசக்காரரின் சதுரங்க ஆட்டத்தின் புதிரை
அவிழ்க்கத் தயங்குகிறாய்

நீயே சொல்
மந்தைகளாய் ஆக்கப்பட்ட சனங்களால்
என்னதான் செய்ய முடியும்
வனாந்தரமெங்கும் நிறைந்துபோயுள்ளது
யுகம் யுகமாய் எழுப்பிய அழுகுரல்

நீ உணரவில்லையா
காலம் சிதைந்து கல்லாயிற்று
கட்டியெழுப்பப்பட்ட மணற்கோபுரம் உடைந்து
பறவைகளையும் மூடிற்று

தீ சூழும் வெறும் வெளியில்
ஒரு குழந்தையின் நொருங்கிய குரல்
பறவைகளையும் துக்கிக்கச் செய்தது

யன்னலினூடாய் யுத்தத்தின் சாகசங்களை
படித்துக் கொண்டிருக்கும் உன்னிடம்
அதன் கோரத்தையும் அவலத்தையும்
ஜீரணிக்க முடிவதில்லை

விசுவாசத்தின் கண்ணாடியில் உன் புன்னகை
சுடரிழந்து தொங்குகிறது

யுத்தச் செய்திகள் உலர்ந்த பத்திரிகைகளில்
நீ தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய் சாவுகளை

நீ கொண்டாடும் நிலத்தின் பாளப் பிளவுகள்
காயங்களைச் சேமித்து வைத்திருக்கின்றன

நீ நம்பித்தானாக வேண்டும்
வானத்தைச் தூக்கிச் சென்றவர்களே
அதைப் போட்டுடைத்தார்கள் என்பதையும்
பறவைகள் அந்தரித்தபடியே திரிகின்றன

உன் யன்னலை மூடும் இரவை விரட்ட
உன் ஒற்றை மெழுகுதிரியாலாகாது
உன் இருதயத்தின் இருளையும் கூட

ஓளிமங்கும் வட்டங்கள்

2010-08-10T10:06:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

சலனம் முற்றிய மனிதமுகங்கள்
இன்றைய நாட்களை நிறைத்திருக்கின்றன
எப்போதும்
கனவுகளின் இழைகளில் தொங்கும்
சுடரின் திரியை
இழுத்துச் சென்று கொத்துகிறது
ஆட்காட்டிப் பறவை

இரவைப் புணர்ந்த குளிரை
கடித்துக் குதறுகின்றன நாய்கள்

வேண்டாத உரையாடல்களின் உட்புறமாய்
சாவைத் தாங்கிச் சலிப்புற்றவர்களின்
முகங்களின் பின்
ஒளிமங்கும் வட்டங்கள் சூழல்கின்றன

எல்லாவற்றையும் புதைத்தவனின்
பெருத்த வயிறு விஷமூறி வெடித்து
வானமெங்கும் பரவியிருக்கிறது விஷக் காற்று

இரவுகளிலிருந்து அவசர அவசரமாகத்
திரும்பும் மனிதர்கள்
உரசி வீசிய தீக்குச்சிகளிருந்து
புகை கருகி எழுகிறது
உக்கிய சரிரங்களின் மணம்

நினைவுகளைத் திருகி
எறிய முடியாதவனின் குரலில் மிதக்கின்றன
எண்ணற்ற முகங்கள்

எங்கோ
யாருடையதோ அடிவயிற்றில்
பற்றியெரிகிறது நெருப்பு

வலியுணர்தல் -2

2010-08-03T09:43:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

மீந்திருக்கும் சொற்களையும்
மௌனம் தின்று தொலைக்கிறது
ஈரம் கசியும் பால் வெளியில்
இன்னும் பறந்தபடியிருக்கின்றன
இரண்டு பட்டங்கள்
காற்றின் அசைவுகளில் சூழன்று
எதிர்பாராத தருணங்களில்
ஒன்றையொன்று முத்தமிடுகின்றன

பாலையாய் எரிகிறது பகல்
புறக்கணிப்பின் உச்சப் பொழுதுகளில்
மணிக்கட்டில் ஊருகிற எறும்பைத்
தட்டுவதைப் போலாகிறது அன்பூறும் கணங்கள்
மோகித்துச் சுடரும் வானத்தின் கீழ்
நிலவைப் புசிக்கிறது இரவு

மூச்சின் அனல் எறிக்கும் தூரம் கூட இல்லை
பாதைகள் தூர்ந்து போயின
சுனைகள் வற்றிவிட்டன
பிணைப்பு நூலின் கடைசி இழையில்
விரல்கள் ஊசலிடுகின்றன
எது மீதமாயிருக்கிறது
நீயும் நானும் பருக

அம்ருதா வரைந்த சிங்கங்களின் புனைவுருக்கள்

2010-07-13T09:16:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

நீளமான இரவின் மையத்தில் தலை நீட்டிப்
படுத்திருக்கும் சிங்கங்களைத்
தன் பாலியப் பருவத்திலிருந்து
அம்ருதா வரைந்திருக்கிறாள்

அம்ருதா தன் சிங்கங்களிற்கு
குறிகளை வரைவதில்லை

முன்பனிக் காலத்தில் அவள் வரைந்த
எண்ணற்ற சிங்கங்களும்
புணர்ச்சியைக் கண்டு முகம் சுழிப்பவை

அவளின் நூறாவது சிங்கம்
குறியை வரையக் கேட்டு அடம்பிடித்தபோது
இருநூறாவது தடவை வரைவதற்கிடையில்
குறியை வரையும் நுட்பங்களைக்
கற்று முடிப்பதாகக் கூறினாள்

அம்ருதாவின் வனத்தில்
சிங்கங்களின் கர்ச்சனைகளில்லை
வனத்தின் புதிரும் அடர்வதில்லை

வனங்களைப் புறக்கணிக்கும் சிங்கங்கள்
அவளுக்கு நண்பர்களாயுள்ளன

தன் சூட்சும புத்தியால்
சிங்கங்களின் நகங்களை வெட்டிவிடுகிறாள்
பற்களை பிடுங்கிவிடுகிறாள்

அவள் வனங்களை விட்டு வெளியேறிய
சிங்கங்களின் இராணியாகத் தன்னைப்
பிரகடனப்படுத்தியபடியிருக்கிறாள்

விழிமுட்டும் தூக்கத்தை
அநேகமும் தூங்கியே கழிக்குமவள்
தான் சிங்கங்களை வரைந்த வரைவேட்டை
தலையணைக்கடியில் பத்திரப்படுத்தியிருக்கிறாள்

அம்ருதாவின்
மிருதுவான மூச்சொலியில் தம் பொழுதுகளைத்
தூங்கிக் கழிக்கின்றன சிங்கங்கள்

மண்சிலைகளை உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்

2010-07-11T10:20:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

பிரதிபலிப்புக்களின் கூடமான கலைவெளியில்
இப்போது நீ
யாரின் சிலையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்

சிறகுடைந்த தும்பியொன்றின்
அவலம் மிகும் குரல்
பெயர்ந்தலையும் மரங்களின் கீதமாய்
இன்னும் கேட்கின்றது

நீ மண்சிலைகளை
உடைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறாய்
காலபேதம் மறந்த உன்கைகளில்
பிசுபிசுக்கும் இரத்தம்
எனது மண்சிலையினதாய் இருக்கலாமென
அஞ்சுகின்றேன்

சற்றும் அயராத உனதுடலில்
வழியும் வியர்வை
ஒரு நதியாக ஊரத்தொடங்கியிருக்கின்றது

மங்கியுதிரும் பொழுதில்
நீ இப்போது உடைக்கின்ற சிலை உன்னுடையது
பிசுபிசுக்கும் இரத்தமும் உன்னுடையது
ஆனாலும்
கதறியழுதபடி உடைத்தபடியிருக்கிறாய்

கால்களின் கீழ்
உதிர்ந்திருக்கும் உனதுடலின் மண்துகழ்களை
அள்ளிச் செல்லும் யாரோ ஒருவன்
செய்யத் தொடங்கியிருக்கின்றான்
யாரோ எவரினதோ பிரதிபலிப்பான
மண்சிலையை

பெருங்கோயிற் சிதைந்த சிற்பத்தின் வரைபடம்

2010-07-05T09:17:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

ஒளிக்குப் புறம்பாக
கட்டி முடிக்கப்பட்ட மண்டபத்தை
சாத்திக் கொண்டிருக்கிறான்
இரவின் சூத்திரதாரி

மண்ணகழ்ந்து வெளியெடுத்த
பெருங்கோயிற் சிதைந்த சிற்பம்
அதன் மூலையில்
சிதிலங்களாகக் குவிக்கப்பட்டிருக்கிறது

முரண்கள் விருட்சங்களாய்
கிளை விரிக்கையில்
மண்டபச் சுவர்களில் மோதிக்
கலைகின்றன புறாக்கள்

மாமிசம் நாறும் வெளியில்
விக்கிரகப் புனைவு விதிகளைக்
கட்டவிழ்க்கிறான் சிற்பி

எல்லாச் சிலைகளிலும்
மிருகங்கள் விழித்துக் கிடக்கின்றன

மந்திரங்களால் ஆக்கப்பட்ட
பெருங்கோயில்
புதையுண்ட காலச்சரிவில்
நிரைநிரையாக முளைக்கின்றன
புத்தம் புதிய விக்கிரகங்கள்

பாதி விழி மூடிய விக்கிரகங்களில்
சாவைச் சூடிய மகா வாக்கியங்கள்

எல்லாக் கதவுகளையும்
சாத்திவிடுங்கள்
புலன் மேய வந்திருக்கிறது
கற்களாலாய காலம்

பெருங்கோயில்
புதையுண்ட மணற்கரையில்
ஓயாப் பெருங்குரலில்
யாரோ கதறியழுகிறார்கள்

நிர்க்கதியாக்கப்பட்ட
கடைசி மனிதனின் குரலாக அதிருக்கலாம்

நன்றி- மறுபாதி (சித்திரை-ஆனி,2010)

செத்தவனின் விம்பமான நான்

2010-06-26T11:29:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

நான் கனவு காணத் தொடங்கியிருக்கிறேன்
வானத்தின் நிழலாய்
எனது முகம் வியாபித்துக்கிடப்பதாய்

இந்தக் காற்றின் தொடுகையை
முறித்துவிட்டால் போதும்
மூச்சுக் குழாய்கள் வெடித்து
ஆசுவாசமாய் தூங்கிவிடலாம்

காலையின் ஒலிகளை
கவிதைகளாய் என்னிடம் விட்டுப்போகும்
பறவைகளுக்குத் தெரிவதில்லை
மாலைச் சூரியனின் அந்திம ஒளியில்
எனது மாபெரும் கவிதைகளிலும்
குருதி படிந்து போவதை

முகங்களின் உலகத்தில்
தனித்தலையும் எனது முகத்தை
புராதன மனிதச்சாயல் விழுந்திருப்பதாய்
நண்பன் ஒருவன் சொன்னான்
அப்போதே நம்பியிருக்க வேண்டும்
நான் செத்தவனின் விம்பம் என்பதை

தலைக்குப் பின்புறம்
வலியெடுத்து மூளையும் குழம்பி
சாவுக் கயிற்று வலையில்
எல்லாக் கற்பனைகளும் மொய்த்திருக்க
நிழலெனத் தொடரும்
காலவானத்தின் உச்சியிலிருந்து
சூரியன் சிரிக்கிறது

சந்நதம்

2010-06-16T09:56:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

நிதானம் தப்பிய மழையின்
பேரிரைச்சலுடன் சந்நதம் நிகழ்கிறது

கோடுகளால் கிறுக்கப்பட்ட முகத்துடன்
உங்கள் முன் மண்டியிட்டிருக்கின்றேன்
சுடுகாட்டின் சாம்பல்
என்மீது படிந்திருக்கிறது

ஈனத்துடன் ஊர்ந்தூர்ந்து
கடலிலிருந்து கரையேறுகிறது
சிறு புழுவளவான சூரியன்

உங்கள் கனமேறிய கால்களின் ஒலி
விரட்டிச் சென்று குதறும்
என் தனிமைக்கு
காலபேதமும் ஜீவனுமில்லை
பயணவெளியின் காற்றில்
அச்சத்தின் பேருருவாக விழுந்து புலம்புகிறது

என் நண்பனின் ஒரு நூறு கவிதைகளிலும்
மிருகங்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்
நீங்கள்
அவனைக் கொன்று களித்திருந்த நாளில்
விலங்குகள் மாட்டப்பட்ட வார்த்தைகள்
காற்றில் சுழன்றடித்தன

எல்லாச் சந்நதங்களின் முடிவிலும்
காற்றின் ரகசியப் புலன்களில்
சீழ் கட்டி மணக்கும் மரணங்களின் வலி

பிறகு
மிக இயல்பான புன்னகையுடன்
தேநீர் பருகுவீர்கள்
கொலையுண்டவனின் கதறலையும் கெஞ்சலையும்
வேடிக்கைச் சொற்களால் பேசுவீர்கள்

கொலைக் கருவிகளின் முனைக்கத்திகளால்
குற்றப்பட்டிருக்கின்றன எமது வார்த்தைகள்

பனி பெய்தபடியிருக்கும் இந்த ராத்திரியில்
என் மூச்சில் அலைந்தசைகிற
இந்த கைவிளக்குச் சுடரினடியில்
கடவுளுக்காக என் கதறல்கள் முழுவதையும்
கொட்டிவைத்திருக்கிறேன்
என் கடவுளுக்காக

நன்றி- பொங்குதமிழ்

பூட்டப்பட்டிருக்கும் வெளிகள்

2010-06-14T09:35:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

அநேகமும் நான் செல்லும் வீடுகள்
பூட்டியேயிருக்கின்றன

கதவுகளுக்குப் பின்னால் உதிர்ந்திருக்கும்
சம்பாஷனைகள்
கதவினைத் தட்டும்போது சிதறிக்கலைகின்றன

சில வீடுகளுக்குள்ளிருந்து
வீணையினதோ வயலினினதோ இசை
மாயமாய்க் கசிந்துகொண்டேயிருக்கின்றன

எல்லா வீடுகளின் முற்றங்களிலும்
காற்றில் உலராமலிருக்கின்றன பாதச்சுவடுகள்

அவசரத்தில் காலுதறிய செருப்புக்கள்
கலைந்துகிடக்கின்றன படிக்கட்டுகளில்

உட்புறமாகத் பூட்டப்பட்ட
கதவுகளின் அதிர்வொலி துக்கத்தை வரவழைக்கிறது

உடமையாளர்களைத் தொலைத்த
வீடுகளின் முன்
தனித்திருக்கின்றன திறப்புக்கோர்வைகள்
ஆயினும் அவை
கதவுகளுக்குப் பொருந்திவருவதில்லை

திறப்புத் துவாரத்தினூடு
கண் சொருகிப் பார்க்கையில்
எங்கிருந்தோ வந்துவிடுகிறது பதட்டம்

பலமுறையும்
என் வீட்டினுள்ளேயே பூட்டப்பட்டிருக்கின்றன
என்னுடையதான வீடுகள்

நன்றி - உயிர்நிழல்

அந்திமத்தின் சாபம்

2010-06-10T10:29:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

பூதங்களை வரைபவனின் கனவுகளுக்குள்
நுழைந்துகொண்டன தேவதைகள்

கடற்கரையில் மணல்வீடு கட்டிய அவன்
தேவதைகளுக்கான அறைகளை
வர்ணமடித்துச் செப்பனிட்டான்

ஒவ்வொருவருக்கும் பிரத்தியேகமாக
வடிவமைக்கப்பட்ட குளியலறைகளுக்குள்ளும்
படுக்கையறைகளுக்குள்ளும்
உள்ளாடைகளைக் காயவிடும்
கொடிகளைக் கட்டினான்

அந்திமத்தில் வந்திறங்கிய தேவதைகள்
வானளவு அறைகளை அவனிடம் கேட்டன

அவன் கைகளை அகட்டி
பூதங்களைப் போல் விரிந்த வானங்களை
வரைந்து காட்டினான்

திருப்தியுறாத தேவதைகள்
அவனை மலடாகும்படி சாபமிட்டன

அவனின் மணல் வீட்டை
இழுத்துச் சென்றுவிட்டது அலை

சபிக்கப்பட்ட அவனின் குறியினுள்
இரைந்துகொண்டிருக்கிறது கடல்

அந்திமத்தின் வர்ணங்களில்
கரைந்துருகுகிறது வானம்

நன்றி- உயிர் நிழல்

புனிதத்தின் உன்னத இசையை வேட்டையாடும் நாய்

2010-06-07T08:58:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

என்னுடலின் நெளிவுகளுக்கிடையில்
அவிழ்கிறது ஆடை
புலன்களைத் திறந்தவனின் நிர்வாணத்தை
காற்றின் கண்கள் மேய்கின்றன

கறுத்த இலைகளுடன் சடைத்திருக்கும்
பெரு மரத்தின் கீழ்
விக்கிரகமாய் இறுகியுள்ள கடவுளின் சிலை மேல்
சிறுநீர் கழிக்கும் நாய்
புனிதத்தின் அதியுன்னத இசையை வேட்டையாடுகிறது

பாதையெல்லாம்
தங்கள் முகங்களின் நிர்வாணத்தை
முகமூடிகளால் மறைத்திருக்கும் மனிதரின்
வார்த்தைகளின் அசிங்கம்
உரோமக் கால்களில் எச்சிலாய் வழிகிறது

எதையும் ஜீரணிக்க முடியாது
வீடு திரும்பும் என்னிடமிருந்து
ஆடையை உருவிப் போகிறது எதிர் வீட்டு நாய்

நான் நாயாகவும்
நாய் நானாகவுமாக இருக்கும்
மிகப்பிந்திய நிமிடங்களில்
நாய்களின் அதியுன்னத இசையை
என் புலன்களால் வேட்டையாடத் தொடங்கினேன்

நாய்களைப் போலவே அலைகிறது
என் அதியுன்னத இசை

00

சந்திரபோஸ் சுதாகர்- நினைவுக் குறிப்பு

2010-04-14T10:06:00.000-07:00

நெருப்பின் நிழலில் சுடர்கிளரக்கிடக்கிறது
எந்த வார்த்தையுமற்ற மனசு

சித்தாந்தன்

சந்திரபோஸ் சுதாகர் கொலைசெய்யப்பட்டு மூன்று ஆண்டுகளாகிவிட்டன. இந்த மூன்று ஆண்டுகளிலும் ஈழத்தமிழர்களின் வாழ்விலும் அரசியலிலும் பல மாறுதல்களும் தோல்விகளும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. சுதாகர் 90களில் முக்கியமான கவிஞர்களுள் ஒருவர். சமகாலத்தின் நிலைப்பாடுகளையும் பின்னடைவுகளையும் கூர்ந்து அவதானித்தவர். கவிஞன் என்ற அடையாளத்திற்கு அப்பாலும் சமூகப் பொறுப்புணர்வுடன் தீவிரமாக இயங்கியவர். தன்னை நோக்கி அதிகாரத்தின் பாஸிச கரங்கள் இருப்பதை உணர்ந்திருந்த போதும் அதிகாரங்களுக்கு எதிராக தன் குரலைப் படைப்புக்களில் பதிவு செய்திருக்கின்றார்.மரணம் என்பது இயல்பான ஒன்று என்பைதை நம்பமறுக்க வைக்கும் ஒரு காலத்தில் சுதாகரின் மரணம் நிகழ்ந்தது. இலங்கை அரசியலிலும் போர்புரி காலங்களிலும் இந்தக் காலம் மிகக் கொடூரமானது என்பதை யாருமே மறந்துவிட முடியாது.
துப்பாக்கிகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டிருந்த அந்த நாட்களில் நாங்கள் எத்தனைபேரைத்தான் இழந்துவிட்டோம். அவர்களாலும் இவர்களாலும் இன்னும் இனந்தெரியாதவர்களாலும் என எத்தனை உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டுவிட்டன. யுத்தத்தின் மீதிருந்த மாயை மக்களிடமிருந்து அகன்றுவிட்டபோதும் போர்புரிபவர்கள் மக்களை யுத்தத்தை நோக்கியே இழுத்துக்கொண்டிருந்தனர். யுத்தத்தின் பொய்யுருவும் அதன் பிம்பமும் அவர்களால் புனிதப் போர்வைகளால் போர்த்தப்பட்டன. யுத்தம் அதிகாரங்களை நிலைநாட்டவும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுறுத்தவும் நடாத்தப்பட்டன.மக்கள் யுத்தத்தின்போதும் அவலங்களையும் வலிகளையுமே சந்தித்தனர். யுத்தம் முடிந்துவிட்டதாய் நம்பப்படும் காலத்திலும் அவலங்களையே எதிர்கொள்கின்றனர். உண்மையில் யுத்தம் மக்களையே குறிவைக்கின்றது. அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களையே சூறையாடுகின்றது. அதிகாரத்திலிருப்பவர்கள் மக்களை யுத்தத்தை நோக்கியே துரத்துகின்றனர்.
சந்திரபோஸ் சுதாகரின் கவிதைகளினை வாசிப்பவர்கள் இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவர் அதிகாரங்களை வெறுக்கின்றார். அதனால்த்தான் அதிகாரங்களை நோக்கி குரல் எழுப்புகின்றார்.

அதிகாரத்தைச் சிலுவையிலறைவதா
அதிகாரத்திற்கெதிரான நமது இதயங்களைச்
சிலுவையிலறைவதா? என சுதாகர் ‘சிலுவைச் சரித்திரம்’ என்ற கவிதையில் எழுதியிருக்கின்றார்.

எப்போதும் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுபவர்;கள் தங்களை நோக்கி நீளும் விரல்களின் சொந்தக்காரர்;களை வாழ அனுமதிப்பதிப்பதில்லை. ஈழப்போராட்டம் தொடங்கி முப்பதாண்டுகள் முடிந்திருக்கின்ற நிலையில் கொல்லப்பட்ட கவிஞர்கள் பத்திரிகையாளர்;கள் எத்தனை பேர் என்கின்ற பட்டியல் சுருக்கமானதில்லை.யுத்தத்தை புகழுகின்ற யுத்தம் புரிவோரைத் துதிபாடுகின்ற யுத்தத்தை ஊக்குவிக்கின்றவர்களை வீரர்களாகவும் மாறாக யுத்தம் மக்களை வதைப்பதை எழுதுகின்றவர்கள் துரோகிகளாகவும் கருதும் நிலை காணப்பட்டு வந்திருக்கின்றது. இதில் முரண் என்னவென்றால் யுத்தத்தைப்புரிந்தவர்;கள் ஜனநாயகம் பற்றிப்பேசுவதுதான்.
சுதாகரின் ஆநேக கவிதைகளும் அகக் காட்சித் தரிசிப்பக்குரியன. உள்ளார்த்தமான மொழிதலும் படிமச் செறிவும் மிக்கவை. பிற ஈழக் கவிஞர்களிடம் காணக்கிடைக்காத உள்முகத்தரிசனத்தை சுதாகரின் கவிதைகளில் காணமுடியும். கருணாகரன் குறிப்பிடுவதைப்போல “90களில் கவிதை எழுதத் தொடங்கியவர்களில் சுதாகரளவுக்கு மொழியை பயன்படுத்தியவர்;கள் எவருமில்லை” என்றே சொல்ல வேண்டும். சுதாகரின் கவிதைகளின் இயங்குநிலை போர்க்கால அனுபவங்களின் திரட்சியிலிருந்தே தொடங்குகின்றது. அவர் சந்தித்த அனுபவங்கள் உச்சமான சாத்தியங்களை அவரின் கவிதைகளில் ஏற்படுத்தின.
சுதாகர் 2001 அம் ஆண்டில் ஒரு முறை இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்பட்டு சில தினங்களின் பின் விடுதலை செய்யப்பட்டிருந்தார். விடுதலை செய்யப்பட்ட ஓரிரு நாட்களின் பின் அவரின் காற்பாதங்கள் பிளந்து பிளந்து நிணம் வழிந்துகொண்டிருந்தது. தனக்கு நேர்ந்த சித்திரவதைகளின் வலியை அவர் என்னோடு பகிர்ந்திருக்கின்றார். அதன் பின்னர்தான் அவரின் நிலம் சஞ்சிகையின் மூன்றாவது இதழ் வெளிவந்தது. அதன் ஆசிரிய தலையங்கத்தை “சித்திர வதைகளுக்கும் கைதுகளுக்கும் எதிராக…” என்ற தலைப்பில் எழுதினார். அதில் “ ஒரு துப்பாக்கியையோ அல்லது கத்தி, கோடரியையோ கூட கையில் எடுக்கத் துணியாத, அவற்றின் வருகைக்காக அஞ்சி ஒடுங்கும் அப்பாவி மக்களின் மீது அடக்குமுறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிடும் அரசோ அது சார்ந்த இராணுவமோ அது சார்ந்த அமைப்புக்களோ பலி கொண்ட உயிர்களின் எண்ணிக்கை சொல்லில் உயிர்ப்பிக்க முடியாதவை. இவை குறித்த கண்டனங்களும் குற்றச்சாட்டுகளும் தொடர்ந்த வண்ணமிருக்கின்றன. எனினும் படைப்பாளர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார்கள். பத்திரிகையாளர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார்கள். கவிஞர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். தொடர்ந்தும் படைப்பாளர்கள் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். கவிஞர்கள் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். இவற்றிற்கெதிராக மீண்டும் மீண்டும் குரலெழுப்பவும் போராடவம் வேண்டிய நிலைக்கு ஊடகத்துறையிலும் படைப்புத்துறையிலும் இயங்கிவரும் சகலரும் முன்வர வேண்டும்.” எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
நிலம் சஞ்சியை தொடர்ச்சியாக காத்திரமான கவிதைக் காலாண்டிதழாகக் கொண்டு வரவேண்டுமெனவே சுதாகர் விரும்பினார். எனினும் தொடர்ச்சியாக இதழ்களை அவரால் கொண்டுவர முடியவில்லை. அதற்கு பல்வேறு காரணங்களை அவர்; கூறினார். அதில் முக்கியமானது பொருளாதார நிலைதான். ஒரு கவிஞனாக மட்டுமன்றி பத்திரிகையாளனாகவும் சிறுகதையாளனாகவும் இதழ் வடிவமைப்பாளனாகவும் விமர்சகனாகவும் என பல தளங்களில் சுதாகரின் இயங்குதளமிருந்தது. உயிர்நிழல் என்ற பெயரில் இரு பத்திரிகையினைத் தொடங்கும் ஏற்பாட்டிலும் சுதாகர் ஈடுபட்டிருந்தார். அதைப் பதிவு செய்வதிலுள்ள சிரமங்களை சில தடவைகள் என்னோடு பகிர்ந்திருக்கின்றார்.
சுதாகரின் மரணத்தின் ஓராண்டு நினைவாக அவரின் மனைவியினால் சுதாகரின் சில கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்டு “கனவுகளின் அழுகையொலி” என்ற தொகுப்பாக வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றது. இத்தொகுப்பில் தவறுதலாக வேறு சிலரின் கவிதைகள் சுதாகரின் கவிதைகளாக பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளன. சுதாகர் நிலம் இதழுக்காக பிறரிடமிருந்து பெற்ற கவிதைகளே இவ்வாறு தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. எனினும் மரணத்தின் நினைவுகூறுதலுக்காக கல்வெட்டுக்கள் அச்சிடப்படும் சூழலில் இத்தொகுப்பின் வெளியீடு மிகவும் முக்கியமானது.
சுதாகரின் கவிதைகளும் பிற படைப்புக்களும் முழுமையாகத் தொகுக்கப்பட வேண்டும். தன் காலத்தை தன் படைப்புக்களுக்கூடாக வெளிப்படுத்தும் படைப்புக்களவை. இன்று யுத்தம் முடிந்து விட்ட சூழ்நிலையில் போர்க்கால இலக்கியங்கள் என்னத்தைச் சாதித்துவிட்டன என்ற கேள்வியைச் சில புத்திஜீவிகள் முன்வைக்கின்றனர். உண்மையில் போர்க்காலப் படைப்புக்களின் பெறுமானத்தை விளங்கிக் கொள்ளாத சுயலாபங்களை எதிர்பார்க்கின்ற வணிகநிலைப்பட்ட படைப்புக்களை பிரசவிக்கின்றவர்களிடமிருந்து இத்தகைய கேள்விகள் எழுவதில் வியப்பில்லைத்தான். தம்மை முன்னிலைப்படுத்தி தங்களுக்குள் விழாக்களையும் கௌரவிப்புக்களையும் மேற்கொள்வர்களின் படைப்புக்கள் மீதுதான் இத்தகு கேள்விகளை முன்வைக்க வேண்டும். போர்க்காலப் படைப்புக்கள் என்பவை வெறுமனே போரை ஊக்குவிக்கின்ற போரிடுவோரை புகழுகின்ற இலக்கியங்களல்ல என்பதை இவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஈழத்தின் போர்க்காலத்தில் வெளிவந்த படைப்புக்களில் பலவும் போர்க்காலத்தின் நெருக்கடியையும் அவலங்களையும் பதிவுசெய்திருக்கின்றன. எனவே ஒற்றைப்படையாக போர்க்கால படைப்புக்கள் தோற்றுவிட்டன என புலம்பித்திரிபவர்களின் பின்னுள்ள அதிகாரங்களும் அரசியல் நிலைப்பாடும் கூர்ந்து அவதானிக்கப்பட வேண்டடியவை. சுதாகர் எந்த அதிகாரத்தின் நிழலிலும் ஒதுங்கிக்கொண்டவரல்ல. எந்தக் கருத்துக்களின் பின்னும் ஈர்க்கப்பட்டு அலைந்தவரல்ல. தனக்கான கருத்துநிலைகளை அவர் கொண்டிருந்தார். அதன் வழியில் தன்னைப் பிரக்ஞை பூர்வமாக ஈடுபடுத்திச் செயற்பட்டார். சுதாகரின் படைப்புக்கள் அப்பட்டமாக போரை விமர்ச்சிக்கின்றன. போரிடுபவர்;கள் யாராகவிருந்தாலும் அவர்;கள் மீது கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. அவர்களைக் கண்டிக்கின்றன. போர்க்காலத்தின் மனச்சாட்சியாகவும் பதிவுகளாகவும் விளங்குகின்றன. தன்சுயங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளும் மனிதனாக அவரிருந்தார் என்பது மிகவும் முக்கியமானது.
‘சுயம்’ என்கின்ற கவிதையில்
“என்னைப் பேச விடுங்கள்
உங்களின் கூக்குரல்களால்
எனது காயங்கள் ஆழமாக் கிழிபடுகின்றன
எனது குரல் உங்களின் பாதச்சுவடுகளின் ஒலியில்
அமுங்கிச் சிதைகிறது வேண்டாம், நான் என்னைப் போலவே இருக்கவிரும்புகின்றேன் எப்போதும் …………………………………... …………………………………… ……………………………………
எனது உடைந்த குரலில் நானும் பாட விரும்புகின்றேன்
அன்பு நிறைந்த துயரப் பாடல்களை” என எழுதியிருக்கின்றார்.

அதிகாரத்தின் பின்னால் மறைந்துள்ள கைகளும் கத்திகளும் துப்பாக்கிகளும் கதியற்றுப் போயுள்ள எண்ணற்ற மனிதர்களின் துயரங்களை எழுதிய கவிஞனைத் தின்றிருக்கின்றன. சுதாகரின் மரணத்தின் மிகக்குரூரம் அவர் அவரின் மகனின் முன்னிலையில் கொல்லப்பட்டதுதான். சுதாகர் தன் மகனில் அளவற்ற பாசமிக்கவர். கொலையாளிகளின் கைகளுக்கும் ஆயுதங்களுக்கும் ஒரு தந்தையின் பரிவையோ பாசத்தையோ புரிந்து கொள்ளும் வலிமையிருந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான். கொலைகளைச் சாதாரண நிகழ்வுகளாக்கி அதைச்செய்பவர்களின் சாகசங்களை விதந்து போற்றுகின்ற சூழலில் ஒரு கவிஞனின் மரணம் அதுவும் எந்த அமைப்புக்களையோ அதிகாரவர்க்கத்தையோ சார்ந்து செயற்படாத ஒரு கவிஞனின் மரணம் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியும்.
o

வலியுணர்தல்-1

2010-04-08T08:57:00.003-07:00

சித்தாந்தன்
.........................................................................

சரி செய்யப்படாத பிரச்சினைகளால்
நிறைந்திருக்கும் அறையில்
நீயும் நானும் தனித்திருக்கின்றோம்

புதிதாகக் கொண்டுவரப்பட்ட நிலைக்கண்ணாடி
பலமுறையும் புறக்கணிக்கிறது என் விம்பத்தை

முழுமையும் சிதறிய குளிர் நீர்
ஆவியாகத் தொடங்கிவிட்டது
உஷ்ணமான மூச்சால் நிறைகிறது அறை

நீ சூசகமாய்த் தவிர்க்கும்
என்னுடலின் தவிப்பைத் தின்று தொலைக்கின்றன
சுவரில் புணரும் பல்லிகள்

உனது ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் மூச்சொலி
துரத்திச் செல்கிறது
விடுபட்ட நாட்களின் வார்த்தைகளை

அறையை மூடியிருக்கிறோம் நாம்
அல்லது
நம்மை மூடியிருக்கிறது அறை

சாவித் துவாரத்தின் வழி
வெளியேறிச் செல்கிறது காற்று

புணர்ந்து களைத்து நகர்ந்த பல்லிகளின்
வெறுமையினிடத்தில்
தெறித்து வழிகிறதென் சுக்கிலம்

புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் முறைப்பாடு

2010-03-12T07:55:00.000-08:00

சித்தாந்தான்
................................................................

ஒரு குழலின் ஆழத்துள் இறங்கும் குருதி
இசையை மூழ்கடிக்கிறது
அதன் கதவுகளை மூடி
சுரங்களை இருளடையச் செய்கிறது

பூர்வத்தின் அதிபுனைவுக் கதைகளை
இசையாக வாசிப்பவர்கள்
பிணங்களைப் புணருகிறார்கள்
நிணத்தைப் பருகுகிறார்கள்
மலத்தைச் சுற்றும் ஈக்களாய் இரைகிறார்கள்
உண்மையிலவர்கள்
காற்றின் நறுமணத்தை முகர்வதில்லை

நண்பனே
இலைகளாயும் கனிகளாயும்
உதிர்ந்துள்ள
உன்னையும் என்னையும் பற்றி
இசையின் துளியாக யாரும் பேசவில்லை
மலைகளில் உறைந்திருக்கிறது சரித்திரம்
சூரியனோ
பல நூறு பிணங்களாய்ச் சிதறிக்கிடக்கிறது

நம்மில் யார்
காலப் பிரக்ஞை ஊறிய முதிர்சுவடுகளின்
ஆழ்வேர்ச் சுனையைத் திறப்பது

ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை வியர்வையை
ஒரு வேளை உணவை பாதைகளை
குழந்தைகளுக்கான தாலாட்டை
நிலாவெழும் வானத்தை
விதியென முள்வலைக்கு இரையாக்கிவிட்டு
மறுக்கப்பட்ட சொற்களின் வலியறியாது
மனிதர்கள் அலைகிறார்கள்

நண்பனே
கடவுளின் பானத்தில் சிதறிய துளியை
அவரின் உணவின் பருக்கையை
நீயோ நானோ உண்ணவில்லையாயினும்
சரித்திரம் உண்மையைத் தின்றுவிட்டது

வானம் விரியும் மையத்தில்
அலகு குத்தும் பறவை
சரித்திரத்தைக் குருதியென உறிஞ்சுகிறது
தாழாத சிறகுகளினால் தன் ஒலியை எழுப்புகிறது

நன்றி-எதுவரை (பெப்- மார்ச் 2010)

தூர்ந்துபோன சுனையூற்றின் அடியில் உக்கியிருக்கும் புன்னகை

2010-02-28T09:16:00.000-08:00

சித்தாந்தான்
........................................................................

திறந்து வைத்திருக்கிறேன் என் தெருவை
நீயோ புறக்கணித்துத் திரும்புகின்றாய்

யன்னல் கண்ணாடிகள் உடைந்து
சில்லுகளாய்ச் சிதறியிருக்கும் வீட்டின்
உட்புறமாய்
இன்னும் மீதமாயிருக்கிறது அந்திமப் புன்னகை

எதற்காக
என் கைகளை விடுவித்தாய்
புழுக்களாய் நெளிகின்றன உன் சொற்கள்
தேகத்தில்

மனந்திறக்காத வீட்டின் வரைபடத்தில்
தொங்கும் தூக்குக் கயிற்றில்
சுருக்கிடப்பட்டிருப்பது
நீயுமல்ல நானுமல்ல நம் நினைவுகள்

பருதி தாண்டாத சில பொழுதுகளை
சுமந்திருந்தோம் தோள்களில்

முடிவற்ற பேருந்துப் பிரயாணத்தில்
யன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த
என்முகத்தல் அறைந்த காற்று
பரிசுத்தமற்ற மனத்தின் இழைகள்
அறுந்து போனதாய்ச் சொல்லிச் சென்றது

நீ போய் யாரிடமாவது சொல்லப்போவதில்லை
கருணையின் கடலளவு வலியை

நான் காலியாக இருக்கும் நாற்காலியைப் பார்த்துப்
புன்னகை செய்கிறேன்
என் தெருவில் நடந்து செல்கிறது
யாரோ வளர்க்கும் நாய்

நன்றி-எதுவரை (பெப்- மார்ச் 2010)

பெயரும் விம்பவெளி

2010-02-04T07:55:00.000-08:00

சித்தாந்தன்
...............................................................
எனது கனவை
ஒரு பூச்சியின் சிறகிலிருந்து அவிழ்க்கின்றேன்
யார்யாரினதோ வீடுகளுக்குள்ளிருந்து
பெயர்ந்து வந்த நிலைக்கண்ணாடிகள் சூழ்ந்த
இந்த மாயவெளியில்
சிதிலமான என் மனதின் விம்பத்தை
கோடிமுறையும் கண்டு சலிப்படைகின்றேன்

பிறாண்டும் நகங்களோடுஒரு காலம்
என் கன்னத்தில் முத்தமென
பொய்யுருக்கொண்டு சிதறுகிறது
காயங்களின் மீது பெய்யும் மழையோ
வலியாய்ப் பெருகியோடுகிறது

கண்ணாடி வெளி முழுவதிலும்
காற்றின்; அலையும் சுவடுகள்

நிலைமறுக்கும் சகுணங்களை நிகழ்த்தி
விலகும் எல்லா முகங்களையும் கடந்து
வீடு திரும்பிப் படுக்கையில் சரியும் தருணம்
ஆறிப்போன மழையின் தூறலாய்
காதலின் குளிர்மை

கதவண்டை அசையும் நிழலுருக்களில்
குரோதங்களின் மனப்பிரதிமைகள்

எனதறையின் நிலைக்கண்ணாடிக்கும்
எனக்குமிடையில்
பெயரறியாத மனிதர்களின் மனச்சிதறல்கள்
பல்லுருவாகி விரிகையில்
கண்ணாடியிலிருந்து இறங்கி
வெளியேறத் தொடங்கிவிடும் என் விம்பம்

சொற்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் மரணம்

2010-01-29T10:24:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

.........................................................
ஒரு கத்தியிலோ
உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளிலோ
சவரம் செய்து வீசிய பிளேட்டுகளிலோ
வெட்டியெறிந்த நகத்துண்டுகளிலோ
எல்லாவற்றிலும்
ஒட்டியிருக்கிறது மரணத்தின் நெடி

துவைத்துக் காயவிட்ட சட்டைப் பையினுள்
நனைந்திருந்த கடதாசித்துண்டில்
எவனோ ஒருவனின்
மரணம் பற்றிய வாக்குமூலம் எழுதப்பட்டிருந்தது

காலையில் புறப்பட்டு
மாலையில் என் பிணத்தை நானே காவியபடி
வீடு திரும்புகிறேன்

எதிர்பாராத யாரோ ஒருவனின் வெறித்த பார்வையில்
நள்ளிரவு நாய்களின் குரைப்பில்
நிச்சயிக்க முடியாத் தருணத்தில்
ஏதோ ஒன்று உடைந்து சிதறுகையில்
உறக்கத்தில் யாரேனும் தட்டி எழுப்புகையில்
பலமுறையும்
நான் கொல்லப்பட்டு விடுகிறேன்

மரணங்கள் அச்சிடப்பட்ட பத்திரிகைகளில்
இரத்தத்தின் மணம் வீசுகிறது

எல்லோருடைய சொற்களுக்குள்ளும்
ஓளிந்துகிடக்கிறது மரணம்
எனது சொற்களில்
எனக்கான மரணம் சொருகப்பட்டிருக்கிறது

இப்போதும்
நான் படித்து மூடிவைத்த
புத்தகத்திலிருந்து
மரணத்தின் மொச்சை அடிக்கிறது

பிணக்காட்டிலிருந்து திரும்பும் அரசன்

2010-01-10T09:12:00.000-08:00

சித்தாந்தன்
....................................................
தொண்டை கிழியக் கத்தி ஓயந்தவன்
வந்திருக்கிறான் சபைக்கு
சன்னங்களாலான அவன் குரலில்
பிணங்கள் மணக்கின்றன

ஏக தொனியில் கட்டளையிட்டவனின்
முன்னால்
புலன்கள் செத்த மனிதர்கள் முண்டியடிக்கிறார்கள்
சாவுகளால் வனையப்பட்ட
மட்பாண்டத்தின் வாய்வழியாக
நுரைத்தெழுகின்றன கனவுகள்

பிச்சை கேட்பவனின் முகத்தை அணிந்தபடி
வந்திருக்கின்றான் தெருவுக்கு
கபாலங்களாலான மாலையில்
பூக்களைச் சூடியிருக்கிறான்

கனிவைச் சாயமாகத் தடவிய
வாக்குறுதிகள் மரங்களாய் வளர்கின்றன
வாய்பிளந்து காத்திருக்கின்றனர் மனிதர்

கட்டளைகளால் நிரம்பும் அவன் மூளையில்
முளையிடுகின்றன எண்ணற்ற பொய்கள்

அழிவுகளைப் பதட்டமில்லாமல்
பார்த்திருந்த நாட்களுக்கு
தானுருத்துடையவனில்லையெனச் சத்தியம் செய்கிறான்

செவிகள் யாவும்
அவனை நோக்கிக் குவிந்திருக்கின்றன
தோரணங்கள் தொங்கும் வீதிகளில்
கபாலத்தைத் தொலைத்த மனிதருக்காக
கொட்டுகிறான் புன்னகைகளை

தோற்றுப்போன மனிதர்களின் முன்னிருக்கும்
மட்பாண்டத்தில்
நோதித்து நாறுகின்றன
பழக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள்

சர்ப்பவெளிப் புணர்ச்சி

2009-12-19T09:19:00.000-08:00

.....................................................

சித்தாந்தன்

இந்தப் பாம்புகள் புணர்கின்றன
கலவிக்கிறக்கத்தில்
ஓன்றையொன்று கடித்துப்புரள்கின்றன

தாழைமரங்களின் மணம்
பொழுதை கலவியின் ஆழத்துள் புதைக்கிறது
காலை மாலை இரவு சாமமென
பொழுதுகளை மறந்து
வீதியில் கடப்போர்
மறைவிற்காக ஒதுங்குவோர் எவர் கண்களிலும்
படும்படியாகப் புணர்கின்றன

சிறுவர்கள் கூடிக் கல்லெறிகிறார்கள்
வளர்ந்தவர்கள்
இது கடவுளின் புணர்ச்சியெனக் கண்டிக்கிறார்கள்
கடவுளர்களான பாம்புகள் புணர்கின்றன
தாழைமரங்கள் உணர்சிக்கலகப்பித்தேறி
வானில் எழுந்து பறக்கின்றன
நிர்வாண வெளியில் பாலிமை பெருகிக்
கடலாகக் கடலாகப் பாம்புகள் புணர்கின்றன

ஒரு துளி உயிரணுவிலிருந்து வளர்கிறது
பாம்புகளின் கோயில்
மூலஸ்தான விக்கிரங்களான பாம்புகள் புணர்கின்றன
கலவி மயக்கம் மிதக்க
களிப்பிலூறிய கண்களுடன்
பக்தர்கள் வணங்குகிறார்கள்

( நன்றி- கலைமுகம் )

பசியோடிருப்பவனின் அழைப்பு

2009-12-06T09:16:00.000-08:00

சித்தாந்தன்
.........................................................

மலைகளைப் பகிர்ந்துண்ண
அழைத்தாய்
ஆயிரமாயிரம் வெள்ளிகளைச் சூடிய வானம்
கடல் அலைகளில் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது
மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாய்
காற்று மர இலைகளில் ஒளித்துக்கிடந்தது
இரவு பனித்துளியாய்
புல்நுனிகளில் தேங்கி வழிந்தது
முதலில்
மலைகளை உண்ணும் நுட்பங்களைப் போதித்தாய்
பிறகு
மலைகளின் சுவை பற்றிய பாடல்களை
இசைத்துக் காட்டினாய்
மழைப் பொழிவுகளுக்குள்
மலைகள் வளரும் அதிசயங்களை
வசியச் சொற்களில் சொன்னாய்
மலைகள் தீர்ந்து போகும் ஒருநாள் வருமெனில்
அப்போது
மலைகளைத் தின்று மலைகளாகிய நாம்
நம்மையே பகிர்ந்துண்டு
பசியாறலாம் என்றாய்

(மறுபாதி-இதழ்-2,ஐப்பசி- மார்கழி-2009)

புனைவுக் காலத்தினுள் அமிழ்ந்த உண்மை முகம்

2009-11-12T04:11:00.000-08:00

சித்தாந்தன்
....................................................

வேண்டாம்
கொடும் இரவுகளில் புனையப்பட்ட
பிணக்கதைகளிலிருந்து
ஒரு பூ பூக்குமென்றோ
அதன் நடனமிடும் விழிகளில்
சூரியன் உதிக்குமென்றோ
யாருமே நம்பவேண்டாம்

வாழ்வு குறித்த மெல்லிய கவிதையில்
புனைவுக்காலக் கதையாடல்கள்
வளர்ந்த போதுதான் நான் புரிந்தேன்
எந்த முகத்தின் வசீகரத்திலும்
உண்மை முகம் இல்லை என்பதை

புனைவுக்காலச் சொற்கள் முழுவதிலும்
எனது கண்ணீரும் குருதியும்

சாவின் இழைகளைப் பின்னியபடி
என் மீதான நிறங்களை
உரித்தெடுத்த நீங்களே
ஓரிரவில் என் நிர்வாணத்திற்காக
கண்ணீர் பெருக்கினீர்கள்

சூரியனின் ஒளியாய்
குருதி வழிந்தபோதும்
கனவுகளில் தேள்கள் குற்றி
வலியெடுத்த போதும்
கருகாத உங்கள் புன்னகையை
மலக் குழியினுள்ளோ
நாறும் கழிவோடையினுள்ளோ
கொட்டித் தீருங்கள்

நான் நிர்வாணமாக மட்டும் இருக்கிறேன்
உங்களின் புனைவுக் காலத்தில்

என் நிர்வாணம்
உங்களது நிர்வாணத்தின்
அடியிலிருந்தே துளிர்த்தது
நான் நிர்வாணமாக மட்டுமே இருக்கிறேன்

தெருநாயின் வீணீர் இழுபடும் மனித முகத்தின் சூனியம்

2009-11-01T10:17:00.000-08:00

சித்தாந்தன்

........................................................

சீழ் வடிந்த காயத்தின் உலரா முகத்தோடு

வீரிட்ட குழந்தையின் அழுகையில்

ஈக்கள் மொய்த்தன

ஏழு கடல்களையும் புரட்டியெடுத்து

இமைகளுக்குள் பொத்தி

தாகம் தணியாத உவர் நீரை

உள்ளிழுத்துப் பொருமிய

உதடுகளின் தெறிப்பில்

கண்களின் ஒளியுதிர்ந்து போனதெனக்கு

நீண்ட கால்களையும்

அதனது பருத்த தொடைகளையும்

பிடுங்கி எறிந்திடக்கிடந்த

பெண்ணின் மார்பிடுக்கின் வழியே

தாய்மையின் குருதி வழிந்தோடியது

நூற்றுக்கணக்கான ஜீவ பிரசவிப்பின்

பின்னான இரவொன்றில்

மூடக்கிழவியொருத்தி பிணமானாள்

துயில் தேவதைகளின் கரிய துகில்களினால்

மறைப்புண்டு

புழுக்கள் கெம்பி நெளிய

அவளது மரணம் நிகழ்ந்தேறியது

குழந்தைகளின் பாற்பற்களில் விஷமேற்றி

நடுநிசிகளில் அலையவிட்டு

தாலாட்டுப் பாடல்களைப் பாடிய

கொந்தளிக்கும் அலையில்

கடல் நடுங்கிச் செத்தது

(நட்சத்திரங்களும் பூக்களும் பிந்தித்தான் ஜனித்தன)

கருநீல நிறத்தையுருக்கி வளையமாக்கி

ஒளியூட்டி விழிகளுக்குள் சொருகிய கடவுள்

இருட்டில் அதன் ஓளியைப் பறித்தெடுத்து

தன் கபாலங்களுக்குள் ஊற்றி வைத்தான்

நிழல்களின் அசைவுகளில்

பச்சைக் குழந்தைகள் கோடுகள் வரைய

அவை பாம்புகளாகி அலைந்தன புவிவெளியில்

நரகமோ சுவர்க்கமோ

என்ற புரியாச் சொற்களின் இடைவெளிகளுக்கிடையில்

ஆதிக்கிழவி அழுத

ஏராளமான வார்தைகளின் ஈரம்

குருதிப் பிசுபிசுப்போடிருந்தது
கடவுளின் பெயரால்

சிதைவுகளிலிருந்து மீண்ட மனிதன்

அவற்றின் வலியிலிருந்து மீளாதவனாய்

கடவுளைச் சபித்தான்

சாபங்களின்கடவுளோ

வனதேவதைகளின்

இறுகிய மார்புக் குவடுகளுக்குள்

கண்களை மூடிக்கிடந்தான்

மனிதர்களின் குரல்

நிராதரவாய் காற்று வெளியில்

அலைகிறது அர்த்தமற்று

கடவுளரின் நகரங்களில் வாழுதல்

2009-10-10T22:40:00.000-07:00

சித்தாந்தன்
........................................................
எல்லாப்பாதைகளும் திருப்பங்களில் முடிகின்றன
ஓப்பாரிகளும் விசும்பல்களும்
ஓலங்களினாலுமான நகரத்தில்
வெறும் பிரார்த்தனைகளுடன் வாழுகின்றோம்

எல்லாப் பிரார்த்தனைகளும் கடவுளருக்கானதில்லை
எல்லாக்கடவுளர்களும் சனங்களுக்கானவையுமல்ல
இருந்தபோதும்
பிரார்த்தனைகளால் நிறைகிறது நகரம்
கடவுளர்கள்
மகா காலங்களினது அற்பத்தனங்களிலிருந்து
வந்துவிடுகின்றனர் நகரங்களுக்கு

மதுவருந்தி போதையில் மிதக்கும் கடவுள்கள்
கொலைகளின் சாகசங்களைப் பேசும் கடவுள்கள்
சித்திரைவதைக் கூடங்களில்
குதவழி முட்கம்பி சொருகும் கடவுள்கள்
தெருக்களில்
உடைகளைந்து வெடிகுண்டு தேடும் கடவுள்கள்

அடையாள அட்டைகளைத் தொலைத்தவனின் மனமும்
மறந்துபோய் வீட்டில் விட்டு வந்தவனின் மனமும்
தெருக்களில் கதறுகின்றன

கடவுளரின் அற்பத்தனங்களுக்கிடையில்
வெறும் பிரார்த்தனைகளுடன் இரவுகளை உறங்குகிறோம்
பகல்களை ஓட்டுகிறோம்

கடவுளர் அலையும் காலத்தில்
இரவில் புணர்ச்சிக்கலையும் நாய்களினது
காலடி ஓசைகளும் கடவுளர்களுடையவைதான்

ஓப்பாரிகளும் விசும்பல்களும்
ஓலங்களினாலுமான நகரத்தில்
சனங்களின் பிரார்த்தனை
தெருவில் சுடப்பட்டு இறந்தவனின்
இறுதி மன்றாடலாயும் கதறலாயும்
நிர்க்கதியாய் அலைகிறது

நன்றி- எதுவரை, இதழ்-1(ஏப்பிரல்-மே)

வீரனாக்கப்பட்டவனின் மரணம்

2009-09-24T10:34:00.000-07:00

சித்தாந்தன்
.................................................................

துப்பாக்கிகளின் மீது நம்பிக்கையில்லாத உன்னை

யுத்தத்திற்கு இழுத்துச் சென்றார்கள்

உன் கழுத்தில் தொங்கிய சிலுவையை அறுத்தெறிந்துவிட்டு

சயனைட் குப்பியைத் தொங்கவிட்டனர்

உன்னை அவசர அவசரமாக வீரனாக்கியபடி

அவர்கள் கோழைகளாகிக் கொண்டிருந்தனர்

உன் மனைவியின் முகத்தில்

சூரியன் குருதிச் சகதியில் மூழ்கிக்கிடந்தது

நம்பிக்கை தரும் எந்தச் சொற்களையும்

கடைசியிரவில் நீ அவளுடன் பரிமாறியிருக்கவில்லை

அதற்குள்

உன்னை இழுத்துச் சென்றுவிட்டனர்

யுத்தத்தின் தீவிரம் துரத்தத் துரத்த

அவர்கள் வீரர்களைத் தயாரித்துக்கொண்டேயிருந்தார்கள்

சவப்பொட்டிகளும்

புதைக்குமிடாங்களும் அருகிப்போயின

போரின் அதிர்வுகளால் சிதறடிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த

நாட்களின் ஒரு பொழுதில்

பொலித்தின் உறையால் முடிச்சிடப்பட்ட

உன் பிணத்தை

உன் மனைவியிடம் ஒப்படைத்தார்கள்

இறுதிப் பாடல் இசைக்கப்படாமலும்

மரியாதை வேட்டுக்கள் தீர்க்கப்படாமலும்

உன்னைப் புதைத்த மண்மேட்டிலிருந்து

கதறியழுதபடியிருந்த அவளின் மடியில்

கண்ணீரில் நனைந்துகொண்டிருந்தது குழந்தை

சிதைவுண்டுபோன வாழ்வின்

மீளவியலாத் துயரம் படிந்த நிலத்தில்

குழந்தைகளையும் வீரர்களாக்கிக் கொன்ற பின்

மகாவீரர்கள்

துப்பாக்கிகளை கடற்கரை மணலில் எறிந்துவிட்டு

சரணடைந்தனர்

உனது மரணமோ

அவர்களின் கோழை முகத்தின் மேல்

காறியுமிழ்ந்தபடியிருக்கிறது

#இறுதிப் போருக்காக புலிகளால் பலவந்தமாகப் பிடித்துச்செல்லப்பட்டு பலியிடப்பட்ட நண்பன் அருள்தாஸின் நினைவாக.

கதை வியாபாரிகளின் நகரம்

2009-09-23T05:14:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

.......................................................

உடலெல்லாம் பூசப்பட்ட மாய நறுமணப்பொடிகள்

நாறத்தொடங்கிய பின்

எந்தக் கூச்சமோ அருவருப்போவின்றி

கதைகள் வாசிக்கப்படுகின்றன தெருக்களில்

கதைகளில் உறங்குபவனின் தேகத்தில்

அச்சிடப்பட்டிருக்கின்றன எண்ணற்ற கதைகள்
உடல் பொசியும் மணத்துடன்

அலையும் கதைகளின் வியாபாரி

“கடனில்லை” என்ற அட்டையைக்

தூக்கிக் கொண்டு திரிகின்றான்

வாசிக்கப்படாத கதைகளுக்காய்

வாசித்தவற்றை மறந்துபோன மனிதர்கள்

மிதக்கும் ஓரிரு உரையாடல்களையும்

கதையென நம்பிக் கவ்வித் தின்கிறார்கள்

கணம் பிந்தி வந்த புதிய வியாபாரி

கதைகளை அவிழ்க்கிறான்

முண்டியடிக்கும் மனிதர்களிடையே

தன்குறியை உயர்திக் காட்டுகின்றான்

ஊனமும் சிதழும் வழியப் புழுக்கள் நெளியும்

அவன் குறி வழி பெருகும் கதைகளை

அவசர அவசரமாக் அள்ளிக் கொண்டு

கலைகின்றனர் மனிதர்

மேலும் ஒருவன் கதைகளைக் கூவி விற்றபடி

தெருவில் வருகின்றான்

விடுபட்டுப்போன காலத்தின் வார்த்தைகள்

2009-09-12T10:02:00.000-07:00

சித்தாந்தன்
............................................................

சட்டம் உடைந்த கண்ணாடியை

காவித்திரிகிறேன்

பிரதிபலிப்புக்களுக்குள்

மூழ்கடிக்கப்பட்டுவிடுகிறது அழகிய தருணங்கள்

ஏதிரெதிர்முகங்களிடையே

காற்று ஒரு பயணியைப் போலலைகிறது

வார்த்தைகளுக்கு வர்ணமிட்டு

வரையப்பட்ட ஓவியப்புதிரை

வழிபடும் மனிதர்களிடை

நீ என்ன செய்து கொண்டிருந்தாய்

நொந்த மனதுக்கு

இரவின் சிறகைக் கட்டியபடியிருந்தாயா

அல்லது மாயக் கனவுகளின்

சிறகுகளைக் கத்தரித்தபடியிருந்தாயா

பாதைகளற்ற நிலம் எப்படியிருக்கிறது

மந்தைகள் வெறுந்தரை தின்னுகையில்

மேய்ப்பனின் மந்தை ஓட்டும் தடியில்

எந்தக் களிப்பிற்காக கொடி பறந்துகொண்டிருந்தது

கடலின் அலைகளில்

மனிதர்கள் புதைகையில்

வீறிட்டுக் கதறிய குழந்தை

உடைந்து சிதறிய நட்சத்திரத் துண்டுளை

என்ன செய்தது அலைகளில் வீசிற்றா

தன் கனவின் வெளியில்

எறிந்து விளையாடியதா

கேள்விகளுக்கேதும்

இடமில்லாத நிலத்தில் அடவிகளில்

மூண்ட பெரு நெருப்பை ஊதி வளர்த்தவர்கள்

எங்குள்ளார்கள் அறிய ஆவல்

கைவிடப்பட்ட நிலத்தில்

கற்களாய் எஞ்சியவர்களின் தீபங்கள்

எப்படி அணைந்து போயின

கடைசியில் செய்யப்பட்டதெல்லாம்

பசித்த வயிறுகள்

பால் வற்றிய முலைகள்

கதறல்

கண்ணீர்

மௌனம்

ஏமாற்றம்

எப்போதும் நீங்காத அடர்ந்த இருள்

உன் சிலுவை எங்கே

தவிர

அவரவர் சிலுவைகளும்

உயிர் சுமந்து இடந்தேடி அலையும் போதும்

எதையுணர்ந்தாய்

வெறுமைமீது கரைந்து கொண்டிருக்கும்

ஒளிவட்டம் சூடிய மனிதரின்

சொற்களில் தெறித்த வன்மத்தின் நெடியையா

எரியும் நிலத்தின்

கடைசிப் பசுமைத்துளிரும் கருகியபின்

எதை எடுத்து வந்தாய்

எதை விட்டு வந்தாய்

உயிர் காவிச் சலிப்புற்று

நடை தளர்ந்த

உன் மனைவிக்கும் மகவுக்கும்

என்ன சொன்னாயோ

காலத்தின் ஈரம்

வற்றிக் காய்ந்த பிறகு

நீ எதைத்தான் எழுத முடியும்

(தானா. விஷ்ணுவுக்கு)

தெய்வங்கள் எறிந்த கத்திகள்

2009-08-22T05:02:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

.......................................................................................

மிகத்தாமதமானது உனதழைப்பு

கண்ணாடிக் குவளைகள் சிதறியுடையவில்லை

சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த புகைப்படங்களிலிருந்து

எமது விம்பங்கள் இறங்கி நடக்கவில்லை

நீர் வற்றிய நிலத்துப் பூஞ்செடியின்

அகால முகத்தல்

மழையின் ஓவியம் வரையப்பட்டிருக்கிறது

வரிசையாச் செல்லும் எறும்புகளின்

உணர் முனைகளில்

புரியாத மொழியின் அரூப அசைவுகள்

எதன் பொருட்டு

உன் குரல் தாகத்தின் சுனைகளை மூடிவிட்டிருக்கிறது

உன் பிரார்த்தனைக் காலத்தில்

பெயரறியாத் தெய்வங்களும் வீட்டுக்குள் வந்துவிடுகின்றன

எம் படுக்கையிலிருந்தவாறே

வசிய மந்திரங்களை உச்சரிக்கின்றன

அதிதீகளாகவும்

அழையா விருந்தாளிகளாகவும் வரும் தெய்வங்களுக்கு

நீ படையலிட்டுப் பூஜிக்கும் நாட்களில்

சுவரில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் எமது புகைப்படத்தில் குத்தி நிற்கின்றன தெய்வங்கள் எறிந்த கத்திகள்

தெய்வங்களின்

புகைப்படங்களுக்குள்ளும் புத்தகங்களுக்குள்ளும் புதையுண்டிருக்கிறது

எமது வாழ்வு பற்றிய இரண்டொரு சொற்களும்

உனதழைப்பு

தெய்வங்களை நோக்கி எனையீர்க்கும்

தந்திரமாய்க் கவிகிறது வீடெங்கும்

நாக்குகளில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது தூண்டில்

2009-07-06T06:12:00.000-07:00

...................................................................
சித்தாந்தன்

சிலுவையில் அறையப்பட்ட மனிதர்களின்
கனவுகளின் மீது
கொடிகள் ஏற்றப்பட்டிருக்கின்றன

இவர்களின் சகோதரர்களை
அவர்கள் கொன்று புதைத்தபோதும்
இந்த நகரத்தின் மனிதர்கள்
மௌனமாகவே அழுதார்கள்

புதைக்கப்பட்ட மனிதர்களின் ஆன்மாக்கள்
தெருக்களில் அலையும் நாட்களில்
அவர்கள் “சுதந்திரம்” என எழுதப்பட்ட
பிரசுரங்களில் புன்னகை புரியும் தலைவர்களுக்கு
வாக்களித்துவிட்டு வீடு திரும்பினர்

இன்னும் அவர்கள்
இவர்களின் சகோதரர்களைக் கொன்று புதைக்கிறார்கள்
இவர்களால்
பதாதைகளை உயர்த்த முடியவில்லை
கதறியழ முடியவில்லை
மௌனங்களால் துயரை அழுது கரைக்கிறார்கள்

நகரத்தின் முகட்டில் பறந்தபடியிருக்கும்
சமாதானக் கொடியின் கீழ்
இவர்களின் சகோதரர்கள் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்
இவர்களின் நாக்குகளில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது தூண்டில்

நகரத்தின் தலைவர்கள்
சுவர்களில் எழுதியிருக்கும் பிரகடனங்களுக்குள்
மூடுண்டு கிடக்கின்றன
இவர்களின் சிரிப்புக்களும்
வசந்தம் பற்றிய கனவின் பசிய துளிரும்

இவர்களுக்கு
வீதிகளில்லை
பயணங்களுமில்லை

எப்போதும்
நகரத்தின் முகட்டில் காகங்கள் கூடிக் கரைகின்றன
வெள்ளை நிறம் பூசப்பட்ட வாகனங்களில்
பறக்கின்ற கொடிகளில்
அழகாக அச்சிடப்பட்டுள்ளன
குழந்தைகளின் முகங்கள்
பறவைகள்
மற்றும்
ஓன்றிணைந்திருக்கும் கைகள்
ஆயினும்
அவலமாய்க் கரையும் காகங்கள்
நகரத்தின் முகட்டில் காத்திருக்கின்றன

குழந்தையின் துண்டிக்கப்பட்ட கைவிரல்களாய்
விரிந்திருக்கும் நகரத்தினுள் வாழும்
சிலுவையில் அறையப்பட்ட மனிதர்களின்
நிர்வாணத்தின் மீது
கொடிகள் ஏற்றப்பட்டிருக்கின்றன

அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்

2009-05-01T22:17:00.000-07:00

சித்தாந்தன்

..........................................................................

மேசையின் கால்களுக்கிடையால்

கைகளைக்கோர்த்தபடி

வார்த்தைகளில் குரூரம் தெறிக்க

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்

நாங்கள் பார்த்தபடியே நின்றோம்

கிண்ணம் நிறைந்திருந்தது இரத்தம்
நீ சொன்னாய்

சூரியன் திசையற்று அலையும் நாள் இது என்று

நான் சொன்னேன்

உதடுகளை எரிக்கும் சிகரட்டின்

புகை நாறும்நாள் இது என்று

விடுதியின் முகடெங்கும் ஒட்டடைகள் தொங்கின
இரவு மதிலேறிக் குதித்து மதுக்கடையை அடைந்தோம்

அங்கும் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்
நீயும் நானும்

மதுவை உறிஞ்சி உறிஞ்சிக் குடித்தோம்

எங்களிடமிருந்து வார்த்தைகள் விடைபெறத்தொடங்கின

போதை விட்டத்தில் சூழலும் மின்விசிறியாய்

எம்மைச் சுழற்றியடித்தது

சிவப்புநிறமான மது

அவர்களின் இரத்தம் நிரம்பிய கிண்ணங்களை

ஞாபகமூட்டியது

நான் பிதற்றினேன்

இரத்தம் இரத்தம்

நீ மதுவை ஊற்றிக் கைகளைக் கழுவினாய்
தெருவில் தள்ளாடித்தள்ளாடி விடுதி திரும்பினோம்

ஏதும் பேசவில்லை

விடுதியின் நடுக்கூடத்திலிருந்து

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்

நிழல்கள் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கிடக்க

வார்த்தைகளில் நிணமுருகி வழிந்தது

போதையின் உச்சத்தில் சூழன்ற நீ

வாந்தியெடுக்கத் தொடங்கினாய்

போதையின் நெடி மிக்க சொற்களை

உன் வாந்திச்சேற்றிலிருந்து நான் பொறுக்கினேன்

இப்போதும் நீ சொன்னாய

சூரியன் திசையற்று அலையும் நாள் இது என்று

என் உதடுகளில்புகைந்து

கொண்டிருந்தது சிகரெட்